• Μεγάλα γράμματα
  • Κανονικά γράμματα
  • Μικρά γράμματα

Παγιδευμένοι στὸν ἐθνομηδενισμὸ Toῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

E-mail Εκτύπωση PDF



.             Ἀντιγράφω ἀπὸ ἕνα μικρὸ βιβλίο τοῦ Γιάννη Πατίλη, μὲ τίτλο «Ἑλληνικὰ καὶ Ἱστορικὴ Ὀρθογραφία στὴν Πλανητικὴ Ἐποχή», ποὺ πρόσφατα κυκλοφόρησε (δυστυχῶς, λόγῳ κρίσης, σὲ πολὺ περιορισμένο ἀριθμὸ ἀντιτύπων).
.           «Τὸ 1930, στὸ περιοδικὸ “Πρωτοπορία”, ὁ μαρξιστὴς διανοούμενος Γιάννης Σιδέρης ἔγραφε χαρακτηριστικά: “Τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ ἐπιβληθεῖ πιὰ τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο καὶ ποὺ θὰ μπεῖ στὰ σχολειά, θὰ ἔχουμε προχωρήσει πολὺ καὶ θ’ ἀποδειχτεῖ πὼς ἔχουν γκρεμιστεῖ ἕνα σωρὸ προλήψεις καὶ ἀμορφωσιές”.
»Ὅσοι εἴμαστε σήμερα ἐκπαιδευτικοὶ γνωρίζουμε καλὰ πὼς τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο εἶναι ἤδη ἐδῶ, στὰ σχολειά μας. Αὐτὸ ὅμως ποὺ ἀστόχαστα παραγνωρίζουμε εἶναι, πὼς αὐτὴ τὴ φορὰ τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο, ὡς φορέας τῆς φωνητικῆς γραφῆς, δὲν ἔρχεται ἀπὸ τὰ πάνω, ἀπὸ κάποια προϋποτιθέμενη προοδευτικὴ ἐκπαιδευτικὴ πολιτικὴ ἢ ἀπὸ τὶς ἐλὶτ τῶν διανοουμένων, τὸν κ. Γληνὸ ἂς ποῦμε ἢ τὸν κ. Φιλήντα, καὶ ἄλλες σοβαρὲς μορφὲς τοῦ πρώιμου διαφωτισμοῦ μας, ποὺ ὑποστήριζαν τὴν κατάργηση τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας, ὅπως ὁ Γιάννης Βηλαρᾶς ἢ ὁ Ἀθανάσιος Ψαλίδας.
»Τώρα τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο ἔρχεται κατευθείαν ἀπὸ τὰ κάτω, ἀπὸ τὴ νεολαία, ἡ ὁποία τὸ χρησιμοποιεῖ ἀνεπίσημα παντοῦ, ἀπὸ τὰ κινητὰ τηλέφωνα ὣς τὸ διαδίκτυο, πράγμα ποὺ τοῦ δίνει τὴν οἰκειότητα καὶ τὸ ψυχικὸ προβάδισμα, τὴν ὅλη ψυχοπνευματικὴ ἐπένδυση μ’ ἄλλα λόγια, τὴν ὁποία στερεῖται, ὄχι μόνο στὴ συνείδηση τῶν μαθητῶν ἀλλὰ καὶ μεγάλης μερίδας ἐκπαιδευτικῶν, τὸ ἴδιο τὸ κουτσουρεμένο μὲ τὸ μονοτονικὸ ἐπίσημο καὶ γι’ αὐτὸ “καταναγκαστικὸ” σύστημα τῆς σχολικῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας. Μία τέτοια ψυχολογικῆς τάξεως διαφορὰ δὲν ἦταν ποὺ ὁδήγησε σταδιακὰ στὴν πλήρη κατίσχυση τῆς κοινῆς ὁμιλούμενης ἀπέναντι στὴν γραπτὴ καθαρεύουσα;
»Τί ἐλπίδες ἔχει λοιπὸν νὰ ἐπιζήσει τὸ ἐπίσημο σύστημα τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας, ὅταν τὸ λατινόγραπτο μήνυμα ποὺ στέλνω στὸ κορίτσι μου μὲ τὸ ἠλεκτρονικὸ ταχυδρομεῖο ἢ μὲ τὸ κινητὸ μετράει, ὡς τρόπος γλωσσικῆς ἔκφρασης τῶν πιὸ κρίσιμων συναισθημάτων μου, πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὶς ἀνούσιες σαχλαμάρες ποὺ θὰ πρέπει νὰ γράψω τὴν ἑπομένη στὸ σχολεῖο;
»Αὐτὴ λοιπὸν ἡ ἐκ τῶν κάτω κίνηση ἀποδόμησης τῆς γραπτῆς παράδοσης τῶν ἑλληνικῶν, ἡ ὁποία συνεπικουρεῖται ἀπὸ τὴν παρδαλὴ ἡμι-ἀγγλόφωνη εἰκόνα τῶν “Free Press”, πραγματοποιεῖ τὸ καθυστερημένο ραντεβοὺ μὲ τὴν κατάργηση τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας… Μὲ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ μονοτονικοῦ ἔχουμε ἤδη κάνει τὸ πρῶτο βῆμα, τὸ μονοτονικὸ ἀποδεικνύεται ἕνα ἁπλῶς μεταβατικὸ στάδιο ὣς τὴν πλήρη κατάργηση τῶν τόνων. Καὶ μετὰ τὸ ἀτονικό, συνέπεια φυσικὴ τῶν ἀρχῶν ποὺ ὑπαγόρευσαν τὸ μονοτονικὸ (ἀρχῶν μίας “ἰδεολογίας τῆς εὐκολίας”, ὅπως ἔλεγε ὁ Ἄγγελος Ἐλεφάντης) θὰ εἶναι ἡ παραδοχὴ τῆς φωνητικῆς γραφῆς (“ολι ι ανθροπι ιδιι ινε”), δηλαδὴ στὴν οὐσία ἡ διάλυση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας εἰς τὰ ἐξ ὧν συνετέθη».
.           Ἡ νύχτα τῆς 11.1.1982 μοιάζει νὰ ἔκρινε ἀμετάτρεπτα τὶς προοπτικὲς τοῦ Ἑλληνισμοῦ: Ἡ Βουλὴ συζητοῦσε νομοσχέδιο «περὶ ἐγγραφῆς μαθητῶν στὰ λύκεια», ὅταν, αἰφνιδιαστικά, μετὰ τὰ μεσάνυχτα, εἰσάγεται τροπολογία μὲ ἀντικείμενο τὴν ἐπιβολὴ τοῦ μονοτονικοῦ στὴν ἐκπαίδευση. Ἡ τότε ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση (Ν.Δ.) διαμαρτύρεται ποὺ ἕνα «μέγα θέμα» ἔρχεται γιὰ νὰ ἐγκριθεῖ ὡς δευτερεύουσα, ἥσσονος σημασίας προσθήκη σὲ ἄσχετο νομοσχέδιο, σὲ μεταμεσονύκτιες ὧρες. Καὶ ἀποχωρεῖ ἀπὸ τὴν αἴθουσα, χωρὶς νὰ δώσει ἔστω τὴν ἐλάχιστη μάχη «ἐπὶ τῆς οὐσίας». Τὸ μονοτονικὸ ἐπιβάλλεται μὲ τὴν ψῆφο τριάντα παρόντων κυβερνητικῶν βουλευτῶν.
.           Νὰ γεννιέσαι σὲ μία γλώσσα ποὺ μιλιέται τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια, καὶ τὰ τελευταῖα δύο χιλιάδες διακόσια χρόνια ἐξασφαλίζει τὴν ἱστορικὴ καὶ λειτουργική της συνέχεια χάρη στὴν πολυτονικὴ γραφή της (δὲν ὑπῆρχαν τόνοι στὰ ἀρχαῖα ἑλληνικά, ἁπλούστατα, ἐπειδὴ σώζονταν στὴν προφορικὴ ἐκφορά τους), νὰ σοῦ ἔχει χαριστεῖ μία τέτοια γλώσσα, εἶναι δῶρο ζωῆς καὶ χάρισμα ποιότητας τῆς ζωῆς ἀπὸ τὰ σπανιότερα ποὺ μπορεῖ νὰ χαριστοῦν σὲ ἄνθρωπο. Ὁποῖος συλλαμβάνει τὸ ἰλιγγιῶδες μέγεθος τοῦ προνομίου, καταλαβαίνει ὅτι ἡ ἄρνησή του γιὰ χάρη μίας φτηνιάρικης χρησιμοθηρίας («γιὰ νὰ μὴν καταταλαιπωροῦνται τὰ παιδιὰ στὸ σχολεῖο» ἢ «γιὰ νὰ ἔχει ὄφελος ἡ ἐθνικὴ οἰκονομία»), φανερώνει κριτήρια ὠμοῦ πρωτογονισμοῦ, βαρβαρικῆς ὀλιγόνοιας.
.             Πολὺ ρεαλιστικὰ καὶ ψύχραιμα, χωρὶς συναισθηματισμοὺς ἢ ψυχολογικὲς ἐμμονές, θὰ μποροῦσε νὰ ἰσχυριστεῖ κανεὶς ὅτι ἡ ἐπιβολὴ τοῦ μονοτονικοῦ εἶναι στὴν ἱστορία τῶν Ἑλλήνων μία καταστροφή, ἀσύγκριτα ὀλεθριότερη ἀπὸ τὴ Μικρασιατική. Στὴ Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ χάθηκαν πανάρχαιες κοιτίδες τοῦ Ἑλληνισμοῦ, χάθηκε ἡ κοσμοπολίτικη ἀρχοντιά του, ἡ συνείδηση ὅτι ἡ ἑλληνικότητα εἶναι πολιτισμός, δηλαδὴ «τρόπος» βίου, ὄχι ὑπηκοότητα βαλκανικοῦ ἐπαρχιωτισμοῦ. Ὅμως δὲν χάθηκε ἡ συνέχεια τῆς γλώσσας του, ποὺ εἶναι καὶ ἔμπρακτη συνέχεια τῆς ἱστορικῆς του συνείδησης, τῆς ἔνσαρκης στὸν γραπτὸ λόγο συνέχειας τοῦ ἑλληνικοῦ «τρόπου».
.           Τὸ μονοτονικὸ κατάργησε τὴ σημειογραφία ποὺ συνέδεε τὴν ἀρχαιοελληνικὴ φωνητικὴ «προσωδία» μὲ τὴ γραπτὴ ἀποτύπωσή της καὶ καθιστοῦσε ἑνιαία τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα ἀπὸ τὸν Ὅμηρο ὣς σήμερα. Διέρρηξε τὴ συνέχεια τῆς γραπτῆς σημαντικῆς τῶν σημασιῶν: Ἡ μονοτονικὴ γραφὴ τῆς διατύπωσης τοῦ Ἀριστοτέλη «τὸ ὂν ἢ ὂν» δὲν ἔχει κανένα νόημα, δὲν εἶναι κἂν γλώσσα. Γιὰ νὰ κατανοήσει, τώρα πιά, ἕνας Ἑλλαδίτης τὰ κείμενα τῆς κλασικῆς ἀρχαιότητας ἢ τῆς «κοινῆς» ἑλληνικῆς (ἢ τὸν Παπαδιαμάντη, τὸν Ροΐδη, τὸ «Τῇ ὑπερμάχῳ»), πρέπει νὰ εἰσαχθεῖ ἐξ ὑπαρχῆς στὴ γραπτὴ σημαντικὴ μίας ἄλλης γλωσσικῆς λογικῆς (σύνταξης, γραμματικῆς, ἐτυμολογίας) – σὲ μίαν ἄλλη, ξένη γι’ αὐτὸν γλώσσα.
.           Ἀντιδράσεις θεσμικῶν φορέων ἢ ὀργανωμένων κοινωνικῶν ὁμάδων γιὰ τὴν γκανγκστερικὴ ἐπιβολὴ τοῦ μονοτονικοῦ δὲν ὑπῆρξαν. Ἀπὸ τὴ μεταγενέστερη πολιτικὴ τῆς συμπεριφορὰ ἡ Ν.Δ., ὅταν ἔγινε ἡ ἴδια κυβέρνηση, ἀπέδειξε στὴν πράξη ὅτι συνέπλεε ἀπολύτως μὲ τοὺς αὐτουργοὺς τοῦ ἱστορικοῦ κακουργήματος. Ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν δὲν ἔκλεισε τὶς πύλες της διακηρύσσοντας ὅτι δὲν ἔχει πιὰ λόγο νὰ ὑπάρχει μετὰ τὸ ἡροστράτειο πραξικόπημα.
.         Καμιὰ πανεπιστημιακὴ σύγκλητος δὲν παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενη, καμιὰ Φιλοσοφικὴ Σχολὴ δὲν ἔκλεισε, δὲν εἶπαν λέξη οἱ ἑταιρεῖες φιλολόγων, οἱ δικαστές, οἱ δικηγορικοὶ σύλλογοι, ἡ Ἱερὰ Σύνοδος, ἡ ΟΛΜΕ, ἡ ΔΟΕ. Ἡ Ἑλλάδα ἦταν πανέτοιμη γιὰ τὸν γλωσσικὸ ἀφελληνισμό της, εἶχε πιὰ ταυτίσει τὴν «πρόοδο» καὶ τὸν «ἐκσυγχρονισμὸ» μὲ τὴν ἀποθέωση τῆς χρησιμότητας, τῆς εὐκολίας, τῆς καταναλωτικῆς εὐχέρειας.
.             Κάθε κομματικὴ ἐπιλογή μας σήμερα εἶναι παγιδευμένη στὸν ἴδιο ἀφελληνισμό.

 

Πηγή: ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 23.11.14
 Πηγή στο διαδίκτυο: https://christianvivliografia.wordpress.com/


Add this to your website
Βρίσκεσθε εδώ: Ελληνική γλώσσα Παγιδευμένοι στὸν ἐθνομηδενισμὸ Toῦ Χρήστου Γιανναρᾶ