• Μεγάλα γράμματα
  • Κανονικά γράμματα
  • Μικρά γράμματα

Ἀναστάσιος Χρυσικόπουλος, ἕνας ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ πού σφράγισε τή ζωή μας / τοῦ Γιώργου Βλαχόπουλου

E-mail Εκτύπωση PDF

 

 

Βαγιάτι, 1973
π.Ζησης Αγγέλης, κ.Αναστασιος Χρυσικόπουλος, Αρχιμ..Χρυσόστομος (Χρηστος) Παπαθανασίου, Συζήτηση Προγράμματος με Αρχηγείο Κατασκήνωσης

 

Ὁ κ. Γιῶργος Βλαχόπουλος

 

 

 

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ ΕΠΙ ΚΟΙΜΗΣΕΙ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΧΡΥΣΙΚΟΠΟΥΛΟΥ
25 Φεβρουαρίου 2015 στις 1:37 π.μ.
ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ
 
(ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΕΠΙ ΤΗ ΚΟΙΜΗΣΕΙ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΧΡΥΣΙΚΟΠΟΥΛΟΥ)
Χαλάνδρι, 26.02.2015

 


 
Δόξα Σοι Κύριε , Δόξα Σοι.
Σοι ευχαριστούμεν , ότι ενέπλησας ημάς -πλήν των άλλων επιγείων σου αγαθών- και της φωτισμένης παρουσίας του μεταστάντος πατέρα μας και Αδελφού Αναστασίου.
 
Σεβασμιώτατε,
σεβαστοί Πατέρες , αγαπητοί αδελφοί,
επιτρέψτε μου με αυτή την δοξολογία να κάνω μια κατάθεση ψυχής με αφορμή την κοίμηση του αγαπημένου μας Πατέρα και Αδελφού Αναστάσιου Χρυσικόπουλου, του καλού μας κ.Τάσου.
 
Πατέρα αγαπημένε,
με την είσοδο της Μ. Τεσσαρακοστής, μέσα σε μια περίοδο χαρμολύπης , πορεύεσαι στους κόλπους του Θεού Πατέρα αφήνοντας πίσω σου, σε μας την λύπη του σωματικού αποχωρισμού αλλά και την χαρμόσυνη διαβεβαίωση της αναστάσιμης προσδοκίας.
Όταν άνθρωποι του Θεού φεύγουν από κοντά μας , παίρνουν μαζί τους και ένα κομμάτι της δικής μας ζωής , που είχαμε την τύχη να κοινωνήσουμε μαζί τους, συγχρόνως όμως μας αφήνουν την βαθύτατη παρηγορία μιας λυτρωτικής του πόνου ανάμνησης. Και σύ κ.Τάσο , ήσουνα ένας άνθρωπος του Θεού.
 
Συναχθήκαμε σήμερα γύρω από το σεπτό σου σκήνωμα, εμείς τα παιδιά σου, οι συνεργατες και φίλοι εν Χριστω , για να αποχαιρετήσουμε μια πνευματική μορφή ενός αφιερωμένου ανθρώπου στο έργο του Θεού. Ενδύθηκες την αγαμία και το λέντιο της διακονίας των Νεων, στων οποίων την διαπαιδαγώγηση εν Χριστω τάχθηκες και αφοσιώθηκες πιστός άχρι θανάτου. Πίστεψες ότι τίποτε δεν μπορεί να μας μιλήσει εναργέστερα και αμεσότερα για τον Δημιουργό από την ίδια του την Δημιουργία, την ευλογημένη Φύση και την Κατασκήνωσή μας , σαν τρόπο ζωής, μέσα σε αυτή. Και αυτή σου την Πίστη την έκανες έργο ζωής, που την υπηρέτησες πιστά μεχρις εσχάτων .
Κανείς κ.Τάσο δεν οραματίστηκε και δεν αγωνίστηκε με τόση ένταση για την εν Χριστώ αγωγή νέων παιδιών σε υπεύθυνες, ώριμες προσωπικότητες όσο εσύ μέσα στο φυσικό πλαίσιο της κατασκηνωτικής ζωής, απόμακρα από τον θόρυβο του κόσμου, σε μια όαση χαράς και αδελφοσύνης.
 
Ποιος ήταν ο κ.Τάσος Χρυσικόπουλος; Ποιος ήταν αυτός ο άγαμος αναχωρητής του κόσμου εν τω Κόσμω, που στερήθηκε οικειοθελώς την βιολογική πατρότητα για να αποκτήσει ως αντίδωρο την πνευματική πατρότητα εκατοντάδων νέων, που σήμερα στέκονται με συντριβή καρδιάς γύρω από το φθαρτό του σώμα, σαν ιερείς, εκπαιδευτικοί, επιστήμονες, χριστιανοί οικογενειάρχες. Δεν ήταν μόνο ενας σφαιρικά καταρτισμένος θεολόγος. Ήταν  πολύ μάλλον ένας «ιδιαίτερος» , ιδιόρρυθμος αν θέλετε, ατίθασος αιώνιος έφηβος μη «νηπιάζων ταις φρεσίν», ένας αντικομφορμιστής εργάτης στον λειμώνα του Χριστού και συνάμα ένας στρατευμένος επαναστάτης που οικοδομούσε ψυχές και συνειδήσεις, χωρίς να γκρεμίζει, που όργωνε και καλλιεργούσε με τσάπα και υνί το προσωπικό του παράδειγμα το γεώργιον των νέων ανθρώπων που του εμπιστεύθηκε ο Θεός.
 
Είναι εκείνος  που με εντιμότητα και συνέπεια άφησε την ησυχία μιας Αδελφότητας, για την μέριμνα της δικής μας νεανικής ανησυχίας, την ασφάλεια του δικού του Καταφύγιου, για να καλύψει τις δικές μας ανασφάλειες. Και έδρασε εκτός αδελφότητας,  αλλά εντός Εκκλησίας και Ενοριακού ΄Εργου.
 
Γνώρισα τον κ.Τάσο Χρυσικόπουλο σαν νεαρό (12χρονο) κατηχητοπουλο, «Κυκλάμινο», τον Οκτώβρη 1966, στην διανομή της Ζωής του Παιδιού, όταν η παιδική μας ψυχή διψούσε για δράση και περιπέτεια. Ήταν τότε που σαν μέλισσα-εργάτης γύριζε με νεανικό ενθουσιασμό, από Κατηχητικό σε Κατηχητικό, από Ενορία σε Ενορία, από σπίτι σε σπίτι και συνέλεγε τα τρυφερά νιάτα για να τα μορφώσει εν Χριστω. Μας προσέγγιζε με άδολη αγάπη, σεμνότητα, σεβασμό στην ανεπανάληπτη του καθενός προσωπικότητα και μας έδινε ένα εαυτό χαριτωμένο, αληθινό, αυθεντικό, συνεπή, έντιμο. Και πολλή χαρά. Χαρά αναστάσιμη, όπως και το όνομά του, που ζητούσε να την μεταδώσουμε σε όλους γύρω μας, ως μοναδική αδιάψευστη και βιωματική απόδειξη της ύπαρξης του Θεού, στα δύσκολα εκείνα χρόνια της αμφιβολίας και της αμφισβήτησης.
 
Σε θυμάμαι, κ.Τάσο, με πόση αγάπη και διάκριση πλησίαζες τον κάθε ένα από εμάς, σαν να ιερουργούσες σε Σώμα Χριστού, και μας κράταγες γερά, μας στήριζες, μας συμβούλευες και δεν μας άφησες ποτέ, σαν ποιμένας καλός, γνωρίζοντας τον κάθε ένα από εμάς προσωπικά και σε βάθος.
 
Ναι σε θυμάμαι, να μοιράζεσαι τα παιδικά μας όνειρα, τα εφηβικά μας σκιρτήματα, τις νεανικές μας ανησυχίες και προβληματισμούς, πάντα έτοιμος να μας ακούσεις, να μας νουθετήσεις, να μας ραπίσεις με λόγια γεμάτα διάκριση και αγάπη, όταν τα νεανικά μας φτερουγίσματα μας έσυραν μια στον ουρανό και μια στην άβυσσο της ταραγμένης από τις σειρήνες του Κόσμου ψυχής μας.
 
Σε θυμάμαι ώρες ατέλειωτες να ακούς με υπομονή τις εφηβικές μας ανησυχίες, την αναστάτωση από της νεανικής καρδιάς μας τα σκιρτήματα, χωρίς να κατακρίνεις τις πτώσεις μας, χωρίς να αποδοκιμάζεις τα άμορφα λιθάρια της προσωπικότητάς μας, παρά να καθοδηγείς με επιμονή, υπομονή, διάκριση και αγάπη το ρυάκι της νεανικότητάς μας στις σωστές όχθες της πίστης και της πνευματικής ζωής. Και έτσι σφράγισες τη ζωή μου, αλλά και την ζωή πολλών αδερφών μας, αφήνοντας τα ανεξίτηλα ίχνη ενός ανθρώπου του Θεού.
 
Σε θυμάμαι , όταν στο πρόβλημα κάποιου χειμαζόμενου αδελφού μας είχες για απάντηση την κοινή προσευχή, υποδεικνύοντας την αναζήτηση της λύσης στην αγάπη και οικονομία του Θεού Πατέρα.
 
Σε θυμάμαι, να μας οδηγείς στη σκέπη πνευματικών πατέρων για εξομολόγηση, να μας γνωρίζεις τις ιερές ακολουθίες και προσευχές της Εκκλησίας μας, να μας δείχνεις οδό πορείας, είτε είμαστε μαθητές, φοιτητές ή ακόμα και ακαδημαϊκοί πολίτες ή στρατευμένα νιάτα. Να τραγουδάς μαζί μας σαν άδολο παιδί τον «Πόντικα» αλλά και να μας διαβάζεις σε ώρες περισυλλογής Παπαδιαμάντη, παίρνοντας μας από το Χέρι για του Χριστού το Κάστρο, οδηγώντας μας νοερά και υπαρξιακά στο χώμα που μοσχοβολούσε από την Θυσία του Φτωχού ΄Αγιου.
 
Ποτέ δεν μας άφησες μόνους, ούτε για μια στιγμή, κι όταν ακόμα φύγαμε από κοντά σου κι ανοίξαμε τα δικά μας φτερά και κάναμε οικογένειες. Ησουν πάντα εκεί, στη σκέψη μας , στη καρδιά μας, στις συναντήσεις μας, στη κουβέντα μας. Χαιρόσουν συγκρατημένα με τις επιτυχίες μας, με την πνευματική μας πρόοδο αλλά και έκλαιγες με λυγμούς ασυγκράτητους, όταν έφυγε από κοντά μας ο στενός σου συνεργάτης, αδελφός μας Γιώργος Αντωνόπουλος, από τους πρωτεργάτες στην «Κατασκηνωτική Ζωή»… Γιατί ήσουνα πάντα ο δικός μας πατέρας, ο δικός μας άνθρωπος, ένας άνθρωπος του Θεού.
 
Και θυμάμαι την χαρά σου, όταν επι τέλους σου προσφέρθηκε η δυνατότητα από τον Ηγούμενο της Ι.Μ.Πεντέλης να οργανώσεις την Κατασκήνωσή μας , στο Βαγιάτι, στην αγιασμένη περιοχή των Καλησίων Πεντέλης . Στιγμές απέραντης χαράς, αιώνιας δοξολογίας, μοναδικών ευκαιριών για εκατοντάδα νέων παιδιών, που ζούσαν αδελφωμένα στην Φύση του Θεού, με πλήθος εκπαιδευτικών, μορφωτικών, πνευματικών και λειτουργικών ευκαιριών. Τι ευλογία, εκείνο το Βαγιάτι… Και αργότερα, όταν μας στερήθηκε αυτή η ευκαιρία – με τι πόνο και αξιοπρέπεια σε είδαμε να θλίβεσαι για την καταστροφή ενός έργου ζωής, αλλά να μην απελπίζεσαι. Και να στέκεσαι και πάλι ορθός, αποφασιστικός , σχεδόν πεισματάρης, μέχρι που ο Θεός οικονόμησε να συνεχιστεί το όραμά σου στη Ρίζα.
 
Εκεί, στη Κατασκήνωση, σε γνωρίσαμε να διακονείς σαν ο τελευταίος βαστάζος, να οργανώνεις μεθοδικά σαν αληθινός Αρχηγός, να τραγουδάς μαζί μας σαν παιδί, ακόμα και να οργίζεσαι, χωρίς να αμαρτάνεις. Μας δίδαξες συνέπεια, οργάνωση, μας ενέπνευσες πνεύμα μαθητείας , διακονίας και μαρτυρίας. Στο Φροντιστήριο Στελεχών της Ι.Αρχιεπισκοπής, με την ευλογία του τότε Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ.Ευθυμίου, έθρεψες, και διαπαιδαγώγησες μια ολόκληρη γενιά Στελεχών Κατασκηνώσεων και Ενοριακών Κέντρων, που ακόμα και σήμερα αποτελούν τους στύλους στήριξης του ενοριακού ΄Εργου Νεότητας, το οποίο και ο ίδιος ως Κατηχητής , εδώ στο Πνευματικό Κέντρο του Αγ. Νικολάου, αλλά και σαν Υπεύθυνος του Φροντιστηρίου Στελεχών στον «΄Αρτο της Ζωής» υπηρέτησες ανυπόκριτα, αγνά, δημιουργικά.
 
Δεν ζει ο άνθρωπος, αλλά ζει το έργο του. Και σήμερα η αγνή ψυχή σου που παρακολουθεί την σημερινή μας σύναξη από ψηλά, θα χαίρεται σίγουρα για την παρουσία των παιδιών σου, των συνεχιστών αυτού του έργου. Και θα περιμένει με βεβαιότητα να συνεχίσουμε τον προγραμματισμό και ολοκλήρωση της κατασκηνωτικής περιόδου, που σίγουρα άφησες στη μέση σε κάποιες σημειώσεις σου, εργαζόμενος «επι τω αυτώ» μέχρι την τελευταία σου πνοή.
 
Αυτή την ευλογημένη στιγμή του αποχωρισμού, – πατέρα και αδελφέ αγαπημένε κ. Χρυσικόπουλε – σκύβουμε ευλαβικά το γόνυ μπροστά στο γήινο σώμα σου και με ευγνωμοσύνη ανείπωτη δοξολογούμε τον Θεό που η Χάρη του σε έφερε στο δρόμο της ζωής μας. Και στα χείλη μας σχηματίζεται σιωπηλά «Τραγούδι Χαράς , της ζωής μας στο δάσος .. Τι είν’ ο Χριστός φίλος κι αδελφός , μες την ζωή μας καθάριο Φώς…»
 
Γειά χαρά λοιπόν, καλέ μας κ.Τάσο. Είθε ο Άγγελος Κυρίου που φέρει την καθάρια χριστιανική ψυχή σου «επί πτίλων ανέμου» να την ακουμπήσει απαλά στον θρόνο του ουράνιου Πατέρα, στα Σκηνώματα του Θεού, εκεί που όλοι θέλουμε συναντηθεί την ώρα που θα ανατέλλει το ανέσπερο Φως της Βασιλείας και ο Ηλιος θα δύει για πάντα «μπροστά στα πόδια Του»
 
Γιατί την Πίστιν τετήρηκας, τον καλόν Αγώνα ηγώνισαι. Νυν πρέπει σοι ο της δικαιοσύνης στέφανος.
ΑΞΙΟΣ.
(ΓΒ)

 


Add this to your website
Βρίσκεσθε εδώ: Ορθοδόξου οικοδομής Ἀναστάσιος Χρυσικόπουλος, ἕνας ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ πού σφράγισε τή ζωή μας / τοῦ Γιώργου Βλαχόπουλου