• Μεγάλα γράμματα
  • Κανονικά γράμματα
  • Μικρά γράμματα

Ἀρχιμ. Χρυσοστόμου Κ. Παπαθανασίου: Λόγος εἰς τό: «Καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;»

E-mail Εκτύπωση PDF

Λόγος εἰς τό: «Καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;» (Ματθ. 8, 29)

τοῦ ἀρχιμ. Χρυσοστόμου Κ. Παπαθανασίου


Ἱεροκήρυκος τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τῶν Ἀθηνῶν


 

Ὁ Κύριος στὴ χώρα τῶν Γεργεσηνῶν συναντᾶ δύο δαιμονιζομένους, οἱ ὁποῖοι μάλιστα ἦσαν «χαλεποὶ λίαν», ἐπιθετικοὶ καὶ ἐξαιρετικὰ ἐπικίνδυνοι καὶ οἱ δαίμονες ποὺ ἦσαν μέσα τους εὐθὺς τὸν ἐπέγνωσαν καὶ φώναξαν: «Ποία σχέση ὑπάρχει μεταξὺ ἡμῶν καὶ σοῦ Ἰησοῦ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; Ἦλθες ὧδε πρόωρα, δηλ. πρὸ τοῦ καιροῦ τῆς παγκοσμίου καὶ τελικῆς κρίσεως γιὰ νὰ μᾶς βασανίσεις;» Οἱ δαίμονες ἔκραξαν «τί ἐμοὶ καὶ σοί;», δηλ. τί κοινὸν ἔχουμε; Δὲν μᾶς συνδέει τίποτε ἀπολύτως· σὺ μὲν εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ ἐμεῖς οἱ ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ. Ἀναγνωρίζουν καὶ ὁμολογοῦν τὴν ἀπελπισία τους καὶ τί τοὺς περιμένει στὴν τελικὴ κρίση. Ἰσχύει ἐν προκειμένῳ ὁ λόγος τοῦ ἀποστόλου Ἰακώβου «καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσι καὶ φρίσσουσι» (Ἰακ. 2, 19).

*

Οἱ δαίμονες δὲν εἶναι ἄλλοι παρὰ οἱ ἐκπεσόντες ἄγγελοι. Ὁ Διάβολος ἢ ὁ Σατανᾶς ἢ ὁ Ἑωσφόρος εἶναι ὁ ἐπικεφαλῆς τῶν πονηρῶν πνευμάτων, τῶν δαιμόνων, τῶν διεστραμμένων αὐτῶν ἀγγέλων. Ἀκριβῶς πρὶν ἀπὸ τὴν πτώση τοῦ ἀνθρώπου, συνετελέσθη ἄλλη πτώση μεταξὺ τῶν ἀγγέλων, οἱ ὁποῖοι, δημιουργήθηκαν πρὸ τοῦ ὁρατοῦ κόσμου. Λέγει ὁ προφήτης Ἡσαΐας: «Πῶς ἐξέπεσεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ὁ ἑωσφόρος ὁ πρωΐ ἀνατέλλων; Θὰ ἀναβῶ, διενοήθη ὁ Διάβολος, ὁ ἑωσφόρος, εἰς τὸν οὐρανόν, ἐπάνω εἰς τὰ ἀστέρια τοῦ οὐρανοῦ, θὰ στήσω τὸν θρόνον μου…θὰ ἀναβῶ ἐπάνω ἀπὸ τὰ σύννεφα, θὰ γίνω ὅμοιος πρὸς τὸν Ὕψιστον» (Ἡσ. 14, 13-15). Ἀλλὰ καὶ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος εἶπε στοὺς μαθητές Του «ἐθεώρουν τὸν σατανᾶν ὡς ἀστραπὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεσόντα» (Λουκ. 10, 18).


            Ἡ ὕπαρξη τοῦ διαβόλου ἀναφέρεται συνεπῶς στὴν Ἁγ. Γραφή. Εἶναι λάθος νὰ νομίζουμε ὅτι δὲν ὑπάρχει ὁ διάβολος. Ἄρνηση τῆς ὑπάρξεως τοῦ διαβόλου ἰσοδυναμεῖ μὲ ἄρνηση τῆς θείας Ἀποκαλύψεως ἀφοῦ ὁ σκοπός της εἶναι ἡ ἔλευση τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀκριβῶς ἡ κατάργηση τοῦ κράτους τοῦ διαβόλου. «Εἰς τοῦτο ἐφανερώθη ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἵνα λύσῃ τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου» (Α΄ Ἰωαν. 3, 8).


            Σύμφωνα μὲ τὴ θεία Ἀποκάλυψη καὶ κατὰ τὴν Ἱ. Παράδοση τὸ δέκατο τάγμα μὲ ἀρχηγὸ τὸν Ἑωσφόρο, οἱ ἄγγελοι αὐτοί, δὲν ἐτήρησαν «τὴν ἑαυτῶν ἀρχήν»  (Ἰούδ. 6), τὴν φυσική τους δηλ. ἐξάρτηση ἀπὸ τὸν δημιουργό τους καὶ τὴν θεληματική τους παραμονὴ κοντά Του. Ἀντίθετα, ἀπὸ ὑπερηφάνεια καὶ ἑωσφορικὸ ἐγωϊσμὸ «ἀπολιπόντες τὸ ἴδιον οἰκητήριον» (Ἰούδ. 6) θεληματικὰ ἀποστάτησαν καὶ ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὸν ἀγαθὸ Θεό, τὴν πηγὴ τῆς ὑπάρξεώς τους καὶ τῆς ἀγαθότητός τους μὲ σκοπὸ νὰ γίνουν  θεοὶ ἀνεξάρτητοι. Ὅταν ὁ Ἑωσφόρος καὶ ἄλλοι ἄγγελοι ποὺ τὸν ἠκολούθησαν ἔφυγαν, τότε αὐτομάτως «κακοὶ γεγόνασι». Γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός: Ὁ διάβολος, «ἐτράπη ἐκ τοῦ κατὰ φύσιν εἰς τὸ παρὰ φύσιν καὶ ἐπήρθη κατὰ τοῦ πεποιηκότος  αὐτὸ Θεοῦ ἀντάραι αὐτῷ βουληθεὶς (θέλοντας νὰ ἐπαναστατήσει κατ’  αὐτοῦ)  καὶ πρῶτος  ἀποστὰς τοῦ ἀγαθοῦ ἐν τῷ κακῷ  ἐγένετο». Ὁ διάβολος καὶ οἱ δαίμονες ποὺ εἶναι ὄντα καὶ ὄχι ἁπλῶς ἡ προσωποποίηση τοῦ κακοῦ στερήθηκαν τὸ φῶς γιατὶ ἔφυγαν ἀπὸ τὴν πηγὴ τοῦ φωτὸς καὶ ἔγιναν σκοτεινοί. Αὐτὴ εἶναι ἡ αἰτία καὶ ἡ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ. Δηλ. ἤθελε τὸ κτίσμα καὶ τὸ δημιούργημα νὰ γίνει ἴσο καὶ ὅμοιο μὲ τὸν Δημιουργὸ καὶ μάλιστα χωρὶς τὴν δύναμη Ἐκείνου.  Καὶ δὲν μετενόησαν. Ἔτσι ἔμειναν στὸ κακὸ καὶ ἔγιναν ἔχθροὶ τοῦ Θεοῦ πολεμῶντας τὰ πλάσματά Του,  τοὺς ἀνθρώπους.


            Ὁ διάβολος ἐμφανίζεται κατὰ πρῶτον εἰς τὴν Ἁγ. Γραφὴν ὑπὸ τὴν μορφὴν τοῦ ὄφεως (ὁ ὁποῖος ἐπείρασε τὴν Εὔα), εἶναι ὁ «ἀρχαῖος ὄφις». Ἔπειτα συνδέεται καὶ μὲ τὸν δράκοντα.


            Στὴν Κ. Δ. εἶναι «τὸ κράτος τοῦ θανάτου» (Ἑβρ. 2, 14). Εἶναι ὁ «ἄρχων τῶν δαιμονίων». Εἶναι ὁ ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρώπου, τὸν ὁποῖο καὶ πολεμᾶ νὰ τὸν ἀπομακρύνει ἀπὸ τὸ Θεό. Ἐργάζεται νύκτα καὶ ἡμέρα γιὰ νὰ ὁδηγήσει τὸν ἄνθρωπο στὴν ἁμαρτία, νὰ τὸν δέσει στὰ πάθη. Ἔργο τοῦ διαβόλου εἶναι τὸ ψέμα, ἡ διαβολή, ἡ κακία  κατὰ τῶν ἀνθρώπων. Εἶναι ἡ καταστροφή. Εἶναι ὁ πατὴρ τοῦ ψεύδους (Ἰω. 8, 44). Χρησιμοποιεῖ μεθοδεῖες  (Ἐφ. 6, 12),  μεταμορφώνεται πρὸς παραπλάνησιν καὶ «ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ» (Α΄ Πετρ. 5, 8). Εἶναι ὁ ἀντίπαλος, ὁ ἀντικείμενος, ὁ ὑπεραιρόμενος (Β΄ Θεσσ. 2, 3-4), ὁ πειραστής, ὁ πονηρός, ὁ μισόκαλος, ὁ πανοῦργος, ὁ ἀνθρωποκτόνος  (Ἰω. 8, 44). Ὡστόσο ἡ δύναμη τοῦ διαβόλου δὲν εἶναι ἀναγκαστικὴ ἀλλ’ ἐξαρτᾶται πάντοτε ἀπὸ τὴ δική μας ἐλευθερία. Ὅταν ἀμελήσει ὁ ἄνθρωπος τὸν πνευματικό του ἀγῶνα τότε ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ προσβάλλουν τὸν ἄνθρωπο οἱ δαίμονες γιατὶ ἡ ἁμαρτία εἶναι ἐφεύρεση τοῦ διαβόλου καὶ οἱ λογισμοὶ εἶναι λόγοι τῶν δαιμόνων καὶ οἱ πρόδρομοι τῆς ἁμαρτίας τῶν παθῶν. Ὅμως ὁ ἄνθρωπος ἔχει τὸ δικαίωμα δέξασθαι τὴν προσβολὴν ἢ μὴ δέξασθαι. Ἰσχύει τό:  «Ψυχῆς χωριζούσης ἑαυτὴν ἀπὸ τοῦ Θεοῦ πονηροὶ δαίμονες εἰσέρχονται».


            Ἀλλὰ γιατὶ ὁ Θεὸς ἀφήνει τὸν πόλεμο τοῦ διαβόλου ἐναντίον μας;


Διότι ὁ Θεός,


α) Σέβεται τὴν ἐλευθερία μας


β) Γιὰ νὰ φθάσουμε στὴ διάκριση ἀρετῆς καὶ κακίας


γ) Γιὰ νὰ ἔχουμε ἀμετάπτωτη τὴν ἀρετὴ ὅταν τὴν ἀποκτήσουμε μὲ


     πνευματικὸ πόλεμο


δ) Γιὰ νὰ μὴν ἔχουμε ἐγωϊσμὸ ἢ ὑψηλοφροσύνη


ε) Γιὰ νὰ μισήσουμε τὸ κακὸ


στ) Γιὰ νὰ μὴ ξεχνᾶμε ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος τὴν ἀσθένειά μας καὶ ἀπὸ τὸ


     ἄλλο τὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ.


            Καὶ σήμερα ὁ διάβολος μὲ τὸ ἀντίχριστο ἦθος ἔρχεται καὶ θέλει νὰ κυριαρχήσει στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων. Συντελεῖται μία πάλη, ἡ ὁποία «οὐκ ἔστιν…πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις» (Ἐφ. 6, 12). Ὁ διάβολος δὲν θὰ πάψει νὰ πειράζει, νὰ μάχεται, νὰ αἰχμαλωτίζει τὸν πιστό. Ἀλλ’ ὁ πιστὸς χριστιανὸς ξέρει. Ξέρει τὸν λόγο τοῦ Κυρίου ὅτι  «τοῦτο τὸ γένος (τῶν δαιμόνων) οὐκ ἐκπορεύεται (δὲν ἐκδιώκεται) εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ» (Ματθ. 17, 21). Ἡ διαρκὴς πνευματικὴ ζωή, ἡ ζωὴ ἐν Χριστῷ, δὲν ἀφήνει χῶρο διὰ τὸν διάβολον. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ πιστὸς καλεῖται νὰ εἶναι ἄνθρωπος  τῆς νήψεως, τῆς ἐγρηγόρσεως, τῆς νηστείας, τῆς προσευχῆς, τῆς διακρίσεως, τῆς λατρείας τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Ἰδιαιτέρως διὰ τῶν Ἱ. Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας κατανικιέται ὁ διάβολος καὶ ἀπομακρύνονται οἱ δαίμονες. Κατ’ ἐξοχὴν μὲ τὸ Ἱ. Μυστήριο τῆς μετανοίας καὶ τῆς ἐξομολογήσεως καὶ προπαντὸς μὲ τὴν θεία Κοινωνία. Ὡραιότατα ἐν προκειμένῳ ὁ Ἱ. Χρυσόστομος γράφει στὴν Γ΄ Εὐχὴ τῆς Ἀκολουθίας πρὸ τῆς Θ. Μεταλήψεως: «Οὐ γὰρ ὡς καταφρονῶν προσέρχομαί σοι, Χριστὲ ὁ Θεός, ἀλλ’ ὡς θαρρῶν τῇ ἀφάτῳ σου ἀγαθότητι, καὶ ἵνα μή, ἐπὶ πολὺ ἀφιστάμενος τῆς κοινωνίας σου, θηριάλωτος ὑπὸ τοῦ νοητοῦ λύκου γένωμαι».


            Ἐὰν εἴμεθα μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ τίποτα ἀπολύτως δὲν ἔχουμε νὰ φοβηθοῦμε· «Εἰ ὁ Θεὸς ὑπὲρ ἡμῶν, τίς καθ’ ἡμῶν;» (Ρωμ. 8, 31). Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ πρότυπό μας,  καθότι ἀντιμετώπισε προσωπικὰ τὸν Διάβολο καὶ τὸν νίκησε λέγοντάς του «ὕπαγε ὀπίσω μου σατανᾶ» (Ματθ. 4, 11) καὶ «νῦν ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου ἐκβληθήσεται ἔξω» (Ἰω. 12, 31).  Στὴν Κ. Δ. μάλιστα εἶναι πολυάριθμα τὰ ἐπεισόδια μὲ τοὺς δαιμονισμένους. Ὁ δαιμονισμένος στὴ συναγωγὴ τῆς Καπερναούμ (Μαρκ. 1, 23 ἑπ.), στὰ Γάδαρα (Μαρκ. 5, 1-20 καὶ Ματθ. 8, 28-34), ἡ θυγατέρα τῆς Συροφοινίκισσας  (Μαρκ. 7, 25-30), τὸ ἐπιληπτικὸ παιδί (Μαρκ. 9, 14-29), ὁ δαιμονισμένος κωφάλαλος ποὺ ἄφριζε καὶ ἔτριζε τὰ δόντια (Ματθ. 12, 22), ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ (Λουκ. 8, 22).


            Ὁ Ἰησοῦς θεραπεύει ὅσους κατέχονται ἀπὸ πονηρὰ πνεύματα (Λουκ. 6, 18), διώχνει δαιμόνια (Μαρκ. 1, 34-39). Ὁ Σατανᾶς πίστευε ὅτι εἶναι ἰσχυρός. Ὁ Ἰούδας εἶναι δικό του θῦμα (Λουκ. 22, 3 καὶ Ἰω. 13, 27) καὶ ὁ Πέτρος καὶ οἱ Ἀπόστολοι σείονται ὑπ’ αὐτοῦ (Λουκ. 22, 31). Ὅμως ὁ Χριστὸς τὸν κατανίκησε (Ματθ. 12, 29). «Μείζων ἐστὶν ὁ ἐν ὑμῖν ἢ ὁ ἐν τῷ κόσμῳ» (Α΄ Ἰω. 4, 4). Στὸν Κανόνα τοῦ Ὄρθρου τοῦ Μ. Σαββάτου ἀκοῦμε πολὺ χαρακτηριστικά: «Βασιλεύει, ἀλλ’ οὐκ αἰωνίζει ἅδης τοῦ γένους τῶν βροτῶν». Ὁ Ἅδης καὶ ὅλες οἱ δαιμονικὲς δυνάμεις βασιλεύει μὲν ἐπὶ τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ἀλλὰ ἡ βασιλεία του δὲν εἶναι παντοτινή. Ὡς ἀναφέρει τὸ προφητικὸ βιβλίον ἡ Ἀποκάλυψις, μπορεῖ νὰ μάχεται ὁ Σατανᾶς τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ ὁ Χριστὸς στὸ τέλος θὰ νικήσει. Στὴν Δευτέρα Παρουσία θὰ συντριβεῖ τελειωτικά, θὰ ἠττηθεῖ «τὸ θηρίον», ὁ διάβολος καὶ θὰ κρημνισθεῖ στὴ «λίμνη τοῦ πυρός» (Ἀποκ. 20, 10).


            Ἡ Ἐκκλησία πάντοτε μᾶς ἐνθαρρύνει καὶ μᾶς προσκαλεῖ νὰ ἀκούσουμε τοὺς λόγους τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου: «πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντι με Χριστῷ» (Φιλ. 4, 13), τῶν ἁγίων Πατέρων: «Ἰησοῦ ὀνόματι μάστιζε πολεμίους» καὶ τῆς ἱερᾶς ὑμνολογίας «Σταυρὸς τῶν δαιμόνων τὸ τραῦμα…ὁ φύλαξ πάσης τῆς οἰκουμένης, τὸ ἀήττητον τρόπαιον».  Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ὁμολογία τῆς βαπτίσεως νὰ εἶναι πάντοτε ἐνώπιόν μας: «Ἀποτάσσομαι τῷ Σατανᾶ,  συντάσσομαι τῷ Χριστῷ». Λόγος εὐθυνοφόρος.-

 


Add this to your website
Βρίσκεσθε εδώ: Ορθοδόξου οικοδομής Ἀρχιμ. Χρυσοστόμου Κ. Παπαθανασίου: Λόγος εἰς τό: «Καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;»