• Μεγάλα γράμματα
  • Κανονικά γράμματα
  • Μικρά γράμματα

Alors, c’est la guerre… – Του Θάνου Τάκη

E-mail Εκτύπωση PDF

 


Αλλάζει συνέχεια ο μαύρος, καταθλιπτικός αριθμός. Από 20 σε 40, σε 60, σε 100, σε 120. Και συνεχίζεται το τρομακτικό προσκλητήριο νεκρών που οδηγεί στη φράση του τίτλου που κάποτε ακούστηκε σε αυτά τα χώματα, ζωντανεύει με το αίμα των πρώτων νεκρών κι επιστρέφει στη σκέψη μας κι από ΄κει στη γενέτειρά της, για νέα χρήση.


Γιατί αυτό που έζησε και ζει το Παρίσι και η Γαλλία, πόλεμος είναι και πόλεμο θα φέρει. Και θα είναι πόλεμος σκληρός, τυφλός, μακρόχρονος και καταστροφικός. Οκτώ συγχρονισμένες επιθέσεις, βαριά κληρονομιά. Τόσο αίμα είχε να κυλήσει στη Γαλλία από τις πρώτες μέρες του Β” ΠΠ. Η Γαλλία και μαζί της η Ευρώπη, πληγωμένες από την τυφλή βία θα βιώσουν καθημερινότητα βαμμένη στο χακί, φωτισμένη από φάρο αστυνομικών οχημάτων. Πριν το ξημέρωμα, οι Παριζιάνοι ένιωσαν πρωτοφανή φόβο, φόβο ανθρώπων που δεν γνώριζαν αν θα προλάβουν το πρώτο φως, που είδαν ζωές να χάνονται, που άκουσαν κραυγές που δεν είναι για ανθρώπινα αυτιά κι ανθρώπινα μυαλά. Τρόμος, αγωνία, κομμένοι δρόμοι, αποκομμένοι άνθρωποι, κομματιασμένες σκέψεις. Ζωές που άλλαξαν για πάντα, με ήχο πολεμικού κινηματογράφου, ζωντανά, με αίθουσα το Παρίσι.
Ήδη η Ευρώπη έσπερνε αγκαθωτά σύρματα στ΄ ακριτικά χωράφια, με ακμές ξυράφια που έσκιζαν τις συνθήκες που λόγω τυχαιότητας γεννήθηκαν στα Δουβλίνα. Κι ήρθαν οι ζωές που χάθηκαν να βάψουν τα νοητά ξέφτια των συνθηκών με το απαγορευτικό κόκκινο των αιμοσφαιρίων. Πλέον, η Γαλλία, βαριά πληγωμένη, έκλεισε τα σύνορά της και κλείστηκε στο εαυτό της. Κι όσο κι αν φτάνουν συνεχώς δηλώσεις υποστήριξης σε κακόηχα γαλλικά, ο ήχος των πολεμικών όπλων που απρόσμενα ακούστηκε, τις σκεπάζει όλες.
Ο φόβος ήρθε και ο φόβος ανεβαίνει τη σκάλα των ανθρώπινων πρώτος, διαγκωνίζει τα λοιπά και στρογγυλοκάθεται μόνος στην κορυφή των συναισθημάτων. Κι όταν κρατά ο φόβος το τιμόνι της σκέψης, παραδίδει αυτοβούλως τις λοιπές λειτουργίες αναζητώντας μόνο τις σκληρές, πυρηνικές, τις επιβίωσης.
Η Ευρώπη βρίσκεται σε πόλεμο. Ο οποίος, σε κάθε περίπτωση, συνιστά αδυναμία και ταυτόχρονα απώλεια της πολιτικής.
Μαζί με τα νήματα των χαμένων ζωών, έστω πρόσκαιρα χάνονται και τα νάματα του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής, όπως τον ζει και τον αξιολογεί ο καθένας μας.
Δάκρυ για τους νεκρούς, δάκρυ και για τον εαυτό μας που άλλαξε και θα αλλάξει περισσότερο.
Και καλύτεροι δεν θα γίνουμε…
Θάνος Τάκης


Πηγή: http://www.komistes.gr

 

Add this to your website
Βρίσκεσθε εδώ: Γενικού ενδιαφέροντος Alors, c’est la guerre… – Του Θάνου Τάκη