• Μεγάλα γράμματα
  • Κανονικά γράμματα
  • Μικρά γράμματα

ΟΧΙ ΑΥΤΟΑΠΟΚΛΕΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

E-mail Εκτύπωση PDF

krisis.        Πέρα ἀπὸ τὸν θυμό μας γιὰ τὴν πολλαπλῶς πιστοποιημένη ἀνικανότητα, εὐτέλεια ἢ καὶ φαυλότητα τοῦ πολιτικοῦ προσωπικοῦ τῆς χώρας, τὸ πιὸ ἐξοργιστικὸ δεδομένο, εἰδικὰ στὴν προεκλογικὴ αὐτὴ περίοδο, εἶναι ἡ πανομοιότυπη ἴδια γλώσσα ποὺ συνεχίζουν νὰ μιλᾶνε οἱ κομματάνθρωποι. «Μνημονιακοὶ» καὶ «ἀντιμνημονιακοί», δῆθεν Ἀριστεροὶ καὶ πελαγωμένοι Δεξιοί, «κόμματα ἐξουσίας» καὶ ἀποσκλίδια αὐτῶν τῶν κομμάτων μὲ μοναδικὴ «πολιτικὴ» ταυτότητα τὸν πληγωμένο ἐγωισμὸ τῶν ἀρχηγῶν τους, ὅλοι, μὰ ὅλοι, ὁμόγλωσσοι […]


.       Ἀναμηρυκάζουν τὸ ἴδιο χιλιοφθαρμένο τροπάριο λέξεων καὶ σχημάτων, κενῶν πιὰ ἀπὸ κάθε πραγματικὸ περιεχόμενο ποὺ ὑπηρετοῦν ἀποκλειστικὰ τὸ κυνηγητὸ τῶν ἐντυπώσεων, τὴν ἐξαπάτηση τοῦ πολίτη καὶ τὴν ὑφαρπαγὴ τῆς ψήφου του. Δὲν τολμοῦν νὰ ἀναγνωρίσουν ὅτι εἶναι ὁμόγλωσσοι, ἐπειδὴ ἔχουν τὴν ἴδια λογική, τὴν ἴδια νοο-τροπία (τρόπο τοῦ νοεῖν), ὅλοι μονοδιάστατα πειθαρχημένοι στὴ βιοθεωρία – κοσμοθεωρία τοῦ Ἱστορικοῦ Ὑλισμοῦ: Ἡ ὕπαρξη καὶ ἡ συνύπαρξη ἀρχίζουν καὶ τελειώνουν στὴν Οἰκονομία, μοναδικὸ περιεχόμενο ζωῆς εἶναι ἡ κατανάλωση, χαρὰ τῆς ζωῆς ἡ καταναλωτικὴ εὐχέρεια. Παιδεία, πολιτισμός, καλλιέργεια ἁπλὰ «ἐποικοδομήματα» στὸν πρωτογονισμὸ τῆς βουλιμικῆς προτεραιότητας, ὑπηρετικὰ τῆς καταναλωτικῆς ἐπάρκειας ἢ τοῦ εὐφραντικοῦ («ψυχαγωγικοῦ») ψυχολογισμοῦ, ὅσο περίπου καὶ ὁ «φιλαθλητισμὸς» ἢ τὸ «στοίχημα».
.        Γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλές, ἂς ἀναζητήσει ὁ ἀναγνώστης ἕναν πολιτικό, ἔστω καὶ ἕναν, ὁποιουδήποτε κόμματος, ποὺ νὰ προβληματίζεται γιὰ τὸ ποιὰ ὀργάνωση τῆς δημόσιας διοίκησης θὰ ἐξασφάλιζε στὸν δημόσιο ὑπάλληλο τὴν χαρὰ τῆς προσωπικῆς δημιουργίας, τὴν δυνατότητα νὰ ξεκινάει τὸ πρωὶ γιὰ τὴν δουλειά του μὲ τὴν προσωπικὴ ἱκανοποίηση καὶ πρόκληση ὅτι διαχειρίζεται εὐθύνες σὲ πεδίο ποὺ ἀπαιτεῖ δημιουργικὴ φαντασία, γιὰ τὴν χαρὰ τῆς διακονίας κοινῶν ἢ ἐξατομικευμένων ἀναγκῶν. Πολιτικὸ ποὺ νὰ ἀντιλαμβάνεται ὅτι δίχως ἕνα τέτοιο κίνητρο ὀργάνωσης τοῦ κράτους ἡ χώρα θὰ συνεχίσει νὰ σέρνεται καταδικασμένη σὲ τεταρτοκοσμικὴ καθυστέρηση, σὲ ἀνίατη ἀδράνεια πολτοῦ.
.        Ἂς ἀναζητήσει ὁ ἀναγνώστης στὸ προεκλογικὸ τοπίο («κρανίου τόπο») ἔστω καὶ ἕναν πολιτικὸ ποὺ νὰ προβληματίζεται γιὰ τὸ ποιὰ ὀργάνωση λειτουργίας τῆς ἀγορᾶς, ὀργάνωση τῶν σχέσεων τοῦ πολίτη μὲ τὸ κράτος, θὰ ἐπέτρεπε στὸν μικρό, τὸν μεσαῖο ἢ καὶ τὸν μεγάλο ἐπιχειρηματία νὰ ἀνοίγει τὸ πρωὶ τὸ μαγαζί του ἢ νὰ πηγαίνει στὸ γραφεῖο του μὲ τὴν χαρὰ ὅτι ἡ δουλειά του καὶ ἡ ἀξιοσύνη του ἀξιολογοῦνται μὲ μέτρα σεβασμοῦ τῆς ἐντιμότητάς του καὶ τῆς συμβολῆς του στὴν «κοινωνία τῆς χρείας», τῆς κοινωνικῆς του μετοχῆς καὶ προσφορᾶς. Ὅτι τὸ κράτος (ἡ ὀργανωμένη συλλογικότητα στὴν πατρίδα του) τοῦ προσφέρει τὶς θεσμικὲς προϋποθέσεις νὰ ἀναπτύξει τὸ ἐπιχειρηματικό του ταλέντο, νὰ διακριθεῖ, νὰ ἐπεκτείνει τὶς δραστηριότητές του στὸ διεθνὲς πεδίο.
Τὸ ἀκόμα πιὸ ἀπελπιστικὸ δεδομένο στὴν προεκλογικὴ αὐτὴ περίοδο εἶναι ὅτι, παρὰ τὰ ἠχηρὰ ραπίσματα τῆς πραγματικότητας, τὴν ὀργή, περιφρόνηση καὶ σιχασιὰ τῶν πολιτῶν γιὰ τοὺς πολιτικούς, παρὰ τὴν διεθνῆ διαπόμπευση τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος, τὴν ἐφιαλτικὴ χρεωκοπία, τὴν ἐθνικὴ τραγωδία τῆς ἀνεργίας, τὸ φάσμα τῆς ζούγκλας ποὺ ἐπαπειλεῖται ἀπὸ τὴν ἐπιτεινόμενη στέρηση, τὸ ἦθος καὶ τὸ ὕφος τοῦ πολιτικοῦ λόγου παραμένει ἀπαράλλαχτο. Ἡ γλώσσα ἀμετανόητα ὑπηρετικὴ τῆς στυγερῆς ἰδιοτέλειας, τῶν τεχνασμάτων γιὰ νὰ ξεγελαστοῦν οἱ ἀφελεῖς. Χειρονομίες, μορφασμοί, ἡ ἐκφραστικὴ τοῦ σώματος, ὁ «ἀέρας» τῆς βερμπαλιστικῆς ὑψηλοφροσύνης, ὅλα ἀμετάβλητα. Ὡσὰν νὰ μὴ μεσολάβησε ἡ φυλάκιση Τσοχατζόπουλου, ἡ ὣς τώρα συγκάλυψή του ἀπὸ τὸν κ. Βενιζέλο, οἱ ἀποκαλύψεις γιὰ τὴν παπανδρεϊκὴ πρακτόρευση τῆς ὑπαγωγῆς μας στὸν ζυγὸ τοῦ ΔNT, ἡ ὑπογραφὴ τῶν ἐξοντωτικῶν τῆς χώρας «Μνημονίων», ἡ ἀνοχὴ τῆς ἀδιαπραγμάτευτης ὑπογραφῆς ἢ ἡ ἀνικανότητα ἀποτροπῆς της. Ἡ κατὰ συνέπεια ὅλων τῶν παραπάνω ἐπίσημη ὑπεξαίρεση ἀπὸ τὸ κράτος τῶν ἀνταποδοτικῶν συντάξεων, ἡ ἀτιμία παραβίασης ἀπὸ τὸ κράτος τῶν συμφωνημένων ἀμοιβῶν ἐργασίας, τὰ αὐθαίρετα κατὰ συρροὴν χαράτσια, ἡ ἀπάνθρωπη φορολόγηση τοῦ πολίτη.
.        Τὸ μέχρι σήμερα πολιτικὸ προσωπικὸ τῆς χώρας, δίχως ἐξαιρέσεις, εἶναι ὑπόδικο στὶς συνειδήσεις τῶν πολιτῶν γιὰ αὐτουργία εἰδεχθῶν κοινωνικῶν ἐγκλημάτων, ἀνοχὴ ἢ ἀνικανότητα ἀποτροπῆς τῆς κακουργίας. Ἡ ἀδυναμία τους νὰ μιλήσουν γιὰ κάτι διαφορετικὸ ἀπὸ τὴν ὑπαγορευμένη ἐκδοχὴ τῆς Οἰκονομίας, νὰ ἀμφισβητήσουν τὴν ὁλοκληρωτικὴ προτεραιότητα τοῦ Ἱστορικοῦ Ὑλισμοῦ, δηλαδὴ τὴν συμπόρευση μὲ τὸν παλαιοημερολογιτικὸ δογματισμὸ τῆς κ. Παπαρήγα, αὐτὴ ἡ ἀδυναμία τοὺς ἔχει θέσει οὐσιαστικὰ ἐκτὸς πολιτικῆς. Δὲν καταλαβαίνουν ἀνάγκες ποιότητας τῆς ζωῆς, τὴν συνύπαρξη ὡς κατόρθωμα κοινωνίας, τὴν ἀνθρώπινη εὐτυχία ὡς ἀναζήτηση ἀλήθειας, γνησιότητας, ὀμορφιᾶς. Ἀνάπηροι ἄνθρωποι.
.       Ὅμως εἴμαστε παγιδευμένοι νὰ τοὺς ξαναψηφίσουμε, γιὰ μία ἀκόμα φορά. [ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Γιατί ΑΡΑΓΕ ΕΙΜΑΣΤΕ;] Γιατί οἱ κοινωνικὲς ἀλλαγὲς βραδυποροῦν ἐξαντλητικὰ – δὲν λειτουργοῦν πιὰ δικλεῖδες ἐπαναστάσεων γιὰ ἀποσυμπίεση τῆς ὀργῆς καὶ τῆς ἀηδίας, τὴν ἀπόδοση δικαιοσύνης, τὸν ἐξοστρακισμὸ τῶν αὐτουργῶν τῆς κακουργίας. Λόγοι αὐτοάμυνας ἐπιβάλλουν νὰ ψηφίσουμε, νὰ μὴν ἐνδώσουμε στὶς ψυχολογικές μας παρορμήσεις: στὴν ἀποστροφή, στὴ βδελυγμία. Καὶ νὰ ψηφίσουμε ὄχι παίζοντας στὸ γήπεδό τους, δηλαδὴ ἀχρηστεύοντας τὴν ψῆφο μας, πετώντας τὴν σὲ ἐπιλογὲς παρορμητικῶν ἐπικαιρικῶν προτιμήσεων. Νὰ ψηφίσουμε αὐτοὺς ποὺ ἀρχηγεύουν ἐθελοντικὰ στὰ κόμματα τῆς εὐθύνης καὶ τῆς ἐνοχῆς γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς χώρας, ἐπειδὴ ἡ κραυγαλέα ἀνεπάρκειά τους ἐγγυᾶται τὴ συντομότερη συντριβή τους, τὴν τελική. [ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Περισσότερο ΣΟΦΙΣΜΑ παρὰ ἐπιχείρημα (!) μοιάζει αὐτὴ ἡ τελευταία συμπερασματικὴ παρότρυνση. Πῶς ἕνας λαὸς νὰ ἐμπιστευθεῖ τοὺς ΑΝΑΠΗΡΟΥΣ; Παντὶ τρόπῳ πρέπει νὰ ΠΕΙΣΘΟΥΝ οἱ μεγαλοδιαχειριστὲς τῆς ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΜΑΣ ὅτι ΕΧΟΥΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ, ΒΑΡΕΙΑ, ΑΜΕΤΑΒΙΒΑΣΤΗ ΚΑΙ –ΤΟ ΚΥΡΙΩΤΕΡΟ: ΑΝΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΗ, δηλ. ἀσυνειδητοποίητη καὶ συνεπῶς ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΗ μέχρι στιγμῆς- ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΤΑΝΤΗΜΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ. Ἡ ἔστω καὶ κατ᾽ ἀνάγκην ἐπαναβεβαίωση τῆς ἐμπιστοσύνης μας σ᾽ αὐτοὺς προεξοφλεῖ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΣΥΓΚΡΑΤΗΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΙΠΟΤΑ. ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΕΙΞΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΣΗΜΑΔΙ ΓΝΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΥΠΟΚΡΙΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ. ΤΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ ΕΠΙΤΙΜΙΟ!]
.       Τὸ καινούργιο δὲν ἔχει ἀκόμα φανεῖ, τὰ μικρὰ σημερινὰ κόμματα εἶναι ἀποσπόρια τῆς καταστροφῆς, ὄχι σπέρματα ἐλπίδας. Περιθώριο γιὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ καινούργιου θὰ ὑπάρξει μόνο μὲ ἀλλαγὴ ριζικὴ τοῦ Συντάγματος.  [ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Τὸ καινούργιο ἔρχεται μόνο μὲ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΥΣ, “ΚΑΙΝΟΥΣ” ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ποὺ ἀναπνέουν καθαρὸ ὀξυγόνο. Θὰ πονέσουμε ἀλλὰ ἡ προσκόλλησή μας στὴν ΦΘΟΡΑ θὰ διαιωνίζει τὰ ΑΝΑΚΥΚΛΟΥΜΕΝΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ κάθε φορά.] Νὰ καταρρεύσει ὁλοκληρωτικὰ ἡ μεταπολιτευτικὴ ἀπάτη. Καὶ ὣς τότε νὰ κρατηθοῦμε στὴν Εὐρώπη, ὄχι στὸ ἱστορικὸ περιθώριο.  [ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Πιθανὸν τὸ ἱστορικὸ περιθώριο νὰ εἶναι ἡ ἀμοιβὴ γιὰ ἕνα Λαὸ ποὺ περιφρόνησε ΠΕΡΙΠΑΙΚΤΙΚΑ τὶς ΡΙΖΕΣ καὶ τὴν ΖΩΟΓΟΝΟ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ!]

ΠΗΓΗ: ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 29.04.2012 / http://christianvivliografia.wordpress.com


Add this to your website
Βρίσκεσθε εδώ: Γενικού ενδιαφέροντος ΟΧΙ ΑΥΤΟΑΠΟΚΛΕΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ