diaxoristiko2

DIAHORISTIKO

farmakeia

DIAHORISTIKO

O KAIROS

Πρωτοπρ. Κυριακού Τσουρού,
Γραμματέως της Σ. Ε. επί των αιρέσεων.

      Τον μακαριστό πατέρα Αντώνιο Αλεβιζόπουλο συνήντησα για πρώτη φορά κατά την διάρκεια Συνάξεως Κληρικών της Αρχιεπισκοπής Αθηνών στην Ιερά Μονή Πεντέλης. Μέχρι τότε τον γνώριζα μόνον από τις επιστολές προς τους αποδήμους κληρικούς των κοινοτήτων του εξωτερικού, όπου κι εγώ υπηρετούσα μέχρι το 1976 και από το πρώτο βιβλίο του «Ξένος ήμην», το οποίο μου είχε αποστείλει. Τότε, τέλος του 1977, είχε αρχίσει μια σειρά σεμιναρίων για κληρικούς με στόχο την αγιογραφική κατάρτισή τους στην αντιμετώπιση των προβλημάτων που δημιουργούσε η έντονη δραστηριότητα των «μαρτύρων του Ιεχωβά». Στο τέλος ενός απ' αυτά τα σεμινάρια, τα οποία κι εγώ παρακολουθούσα, με πλησίασε και μου ζήτησε αν θα ήθελα να συνεργασθώ μαζί του στο ειδικό Γραφείο της Αρχιεπισκοπής. Αυθόρμητα δέχθηκα αμέσως την κλήση του και έκτοτε έμεινα κοντά του, στην αρχή εθελοντικά και στη συνέχεια ως τακτικός συνεργάτης του, μέχρι της εις Κύριον εκδημίας του.

Η μαθητεία μου κοντά του όλα αυτά τα χρόνια εξελίχθηκε σε μια βαθειά εκτίμηση και αναγνώριση των πολλών χαρισμάτων του. Όποιος τον εγνώρισε από κοντά και πραγματικά, μπορεί ανεπιφύλακτα να ομιλήση για την αναμφισβήτητη πνευματική, θεολογική, επιστημονική, κοινωνική, συγγραφική, οργανωτική, διανοητική και ηθική αξία και συγκρότηση αυτής της σύγχρονης χαρισματικής Εκκλησιαστικής προσωπικότητος. Ένας δεσμευτικός θαυμασμός τραβούσε τους συνεργάτες του γύρω του στον δύσκολο και επικίνδυνο τομέα της ποιμαντικής αντιμετωπίσεως των προβλημάτων, που δημιουργεί η δραστηριότητα των ποικιλωνύμων νεοφανών αιρέσεων και παραθρησκευτικών ομάδων.

Η αγωνία του π. Αντωνίου ότι «χάνονται ψυχές» μπορούσε να γίνει κατανοητή και αποδεκτή μόνον από όσους εγνώριζαν πραγματικά το πρόβλημα και γι' αυτό συνωστίζονταν γύρω του σε μια άμιλλα προσφοράς και συμπαραστάσεως.
Δεν έλλειψαν βεβαίως και εκείνοι που τον παρεξήγησαν και τον έκριναν για υπερβάλλοντα ζήλο, γιατί δεν κατόρθωσαν ή δεν θέλησαν να μπουν στην καρδιά του προβλήματος και να εκτιμήσουν ορθά τις πραγματικές διαστάσεις του.
 
Στα δεκαεννιά χρόνια που συμπορεύτηκα μαζί του στον αγώνα και στην αγωνία, υπήρξαν στιγμές ιδιαίτερης δοκιμασίας γι' αυτόν. Όμως, το ψυχικό σθένος αυτού του ισχνού στο σώμα, αλλά δυναμικού και μαχητικού λευΐτου, ήταν απαράμιλλο. Είχε την ικανότητα αυτό το αεικίνητο ράσο να ξεσηκώνη, να απασχολή συγχρόνως πολλά άτομα, να συντάσση με άνεση εμπεριστατωμένα κείμενα, να αντιλαμβάνεται με ταχύτητα την ουσία των πραγμάτων, να διεισδύη με λεπτότητα σκέψεως στα νοήματα της Θείας Αλήθειας. Οι ταλαιπωρημένοι και ασθενικοί φυσικοί οφθαλμοί του διέβλεπαν και προέβλεπαν καταστάσεις και κινδύνους και ανέλυαν πρόσωπα και πράγματα.
Η διαίσθησή του και η οξεία πνευματική του όσφρηση ενετόπιζαν ακόμη και τις πιο λεπτές αποκλίσεις από την Ορθόδοξη Πίστη και Παράδοση και τον έκαναν ανυποχώρητο.

Συνεδύαζε την Ορθόδοξη Παράδοση με την εφαρμογή της οικονομίας. Ήταν αυστηρός στη ζωή του, αυστηρός στη χρήση και στην αξιοποίηση του χρόνου, αλλά και στην επιστημονική έρευνα.
 
Είχε αγωνία γιατί τα προβλήματα πληθύνονταν και η απειλή μεγάλωνε, ενώ ο τρόπος αντιμετωπίσεως του «καυτού», όπως έλεγε, προβλήματος ήταν ανεπαρκής και ο χρόνος που αφιέρωνε γι αυτό του φαινόταν πάντοτε ολίγος. Έβλεπε ότι «ψυχές χάνονται» κι έπεφταν σε εγκληματικά χέρια «ληστών», «εμπόρων ελπίδας» και ότι είχαν άμεση ανάγκη φιλανθρωπίας του Χριστού. Έλεγε συχνά: Μερικοί νομίζουν ότι φιλανθρωπία είναι να ενδιαφερθής μόνο για τις υλικές και οικονομικές ανάγκες των ανθρώπων. Δεν καταλαβαίνουν ότι φιλανθρωπία είναι και το να φροντίσης τις πνευματικές και ψυχικές τους ανάγκες και να γιατρέψης τις πληγές που οι αιρέσεις και η πλάνη τους προξένησαν στην ψυχή.
 
Ο π. Αντώνιος εμελέτησε πολύ την Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας και εδίδαξε σε όλους μας την αναγκαιότητα να εντρυφούμε στις αστήρευτες αυτές πηγές της Αλήθειας. Για να προχωρήση στην αναίρεση της πλάνης ξεκινούσε από την «οριοθέτηση» όπως έλεγε της Ορθοδόξου πίστεως. Η ανόθευτη Ορθόδοξη πίστη ήταν ο γνώμονας πάνω στον οποίο μετρούσε κάθε ξενόφερτη ή νέα διδασκαλία. Κι αλλοίμονο αν έβγαινε λειψή. Τότε χωρίς δισταγμό την εχαρακτήριζε ως «ασυμβίβαστη με την Ορθόδοξη Πίστη» και επικίνδυνη.

Νομίζω, ότι για πολλά χρόνια η φωνή της Εκκλησίας μας για τις αιρέσεις και τις παραθρησκευτικές οργανώσεις θα είναι «φωνή Αντωνίου Αλεβιζοπούλου». Και νομίζω ότι δεν υπερβάλλω υποστηρίζοντας ότι εμείς οι «παραλειπόμενοι», αν θέλωμε να μιλάμε σωστά σ' αυτόν τον ευαίσθητο ποιμαντικό τομέα πρέπει να μιλάμε «κατά Αλεβιζόπουλον».
Εκείνος είχε χαράξει τον δρόμο τόσο για την προληπτική, όσο και για την θεραπευτική αντιμετώπιση της μάστιγας των αιρέσεων.
Το απολογητικό του έργο είναι ανεκτιμήτου αξίας και είναι ανεγνωρισμένο διεθνώς. Τα βιβλία του θα αποτελούν για πολλά χρόνια βασικό τμήμα της συγχρόνου ελληνικής και διεθνούς αντιαιρετικής βιβλιογραφίας και πολύτιμα βοηθήματα που πρέπει να συνοδεύουν κάθε ποιμένα και κάθε ενορία στο ποιμαντικό έργο τους.
Η βαρύτητα, η αποτελεσματικότητα και η δύναμη του έργου του π. Αντωνίου βεβαιώνεται και από την στάση των αιρετικών ομάδων απέναντί του. Τούς αφαιρούσε τα προσωπεία και φανέρωνε τα πραγματικά τους πρόσωπα. Γι' αυτό και οι πλέον ασυμβίβαστες μεταξύ τους ομάδες συσπειρώθηκαν και συνεμάχησαν άνομα εναντίον του. Ο π. Αντώνιος έγινε γι' αυτούς ο κύριος στόχος της λυσσαλέας επιθέσεώς τους. Νόμισαν ότι πλήττοντας αυτόν θα πλήξουν το ποιμαντικό έργο της ίδιας της Εκκλησίας.

Τον κατηγόρησαν, τον συκοφάντησαν, τον λασπολόγησαν, τον ειρωνεύτηκαν, τον εχλεύασαν, οι εχθροί της Ορθοδοξίας. Όσο έβλεπαν ότι ο λόγος του οικοδομεί τις κλονισμένες καρδιές και ξυπνάει τις πλανεμένες και στηρίζει το Ορθόδοξο φρόνημα, τόσο ενίσχυαν την λυσσαλέα τακτική τους εναντίον του. Ακολούθησαν οι μηνύσεις, οι αγωγές και οι απειλές, ακόμη και για την φυσική του εξουδετέρωση. Επεδίωξαν να τον διαβάλουν, να τον απομονώσουν, ακόμη και από την ίδια την Εκκλησία και να μειώσουν την εμπιστοσύνη με την οποία Αυτή και ιδιαίτερα ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπός μας κ. κ. Σεραφείμ τον περιέβαλαν. Δεν το επέτυχαν όμως, διότι η Εκκλησία έτρεφε απεριόριστη εμπιστοσύνη σ' αυτόν και την ανανέωνε συνεχώς, γιατί ό,τι έκανε εκείνος το έκανε κατ' εντολή και εξουσιοδότηση της Εκκλησίας.

Ο π. Αντώνιος, ακόμη και όταν η εύθραυστη υγεία του άρχισε να κλονίζεται σοβαρά, δεν πτοήθηκε, αλλά μέχρι την τελευταία στιγμή εχάρασσε την πορεία και κατηύθυνε το έργο που ο ίδιος είχε θεμελιώσει.
 
Σαν Ιερεύς και λειτουργός του Υψίστου ο π. Αντώνιος ανέπτυξε κυρίως το χάρισμα του λόγου και της διδαχής. Ο λόγος του ήταν «τομώτερος υπέρ πάσαν μάχαιραν». Κάλλιστα θα μπορούσε να επαναλάβη ο π. Αντώνιος τους λόγους του Αποστόλου Παύλου: «ου γαρ απέστειλέ με Χριστός βαπτίζειν αλλ' ευαγγελίζεσθαι, ουκ εν σοφία λόγου, ίνα μη κενωθή ο σταυρός του Χριστού» (Α Κορ. α΄ 17).
Αλλά και στον τομέα της θείας λατρείας, καίτοι δεν το έδειχνε ήταν πολύ φιλακόλουθος και συνέδεε κάθε δραστηριότητα με την θεία λατρεία, και ιδιαίτερα την θεία λειτουργία, μέσα στην οποία ενέτασσε βαπτίσεις, χρίσματα, επανεντάξεις στην Ορθοδοξία. Ήταν συνεσταλμένος ενώπιον του Αγίου Θυσιαστηρίου και εθεωρούσε την θεία λατρεία και την ενοριακή ζωή πρωτεύοντα παράγοντα στην ποιμαντική δραστηριότητα του ποιμένος.

Κατακλείοντας το αφιέρωμα τούτο της ευγνωμοσύνης μου, της αγάπης μου, της αφοσιώσεώς μου και του σεβασμού μου προς την φωτισμένη και φωτεινή προσωπικότητα του π. Αντωνίου Αλεβιζοπούλου, του ποιμένος, του θεολόγου, του απολογητού πατρός, του κοινωνικού και εκλησιαστικού εργάτου, του λευΐτου, του οικογενειάρχου και του ανθρώπου, που εγνώρισα από κοντά για μία περίπου εικοσαετία, επιθυμώ να καταθέσω την ακόλουθη μαρτυρία και βεβαιότητα:
Ο π. Αντώνιος, στον βραχύ χρόνο της επιγείας ζωής του προσέφερε τον εαυτό του ολόκληρο «θυσίαν ζώσαν, αγίαν ευάρεστον τω Θεώ» (Ρωμ. ιβ΄ 1). Εθυσίασε όλα τα αγαθά του κόσμου τούτου για την δόξα του Ιησού Χριστού και της Εκκλησίας Του. «Εν κόποις περισσοτέρως, εν πληγαίς υπερβαλλόντως» (Β΄ Κορ. ια' 23). «Η επισύστασίς του η καθ' ημέραν» και η αγωνία του ήταν «η μέριμνα πασών των εκκλησιών» (Β΄ Κορ. ια΄ 28).

Οι ασθενικές σωματικές δυνάμεις του κατανικούσαν τις συντονισμένες και συγκροτημένες νομικές και άλλες παγίδες και μεθοδεύσεις του μετασχηματιζομένου σε «άγγελον φωτός» πατρός της πλάνης (Β΄ Κορ. ια 14). Για να επαληθευθή ακόμη μια φορά το αδιάψευστο στόμα του Κυρίου, όταν διαβεβαιώνη για τους αξίους εργάτες του Αμπελώνος Του ότι «η δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται» (Β΄ Κορ. ιβ΄ 9). Ήταν μια ζωντανή επιβεβαίωση των λόγων του Παύλου, ότι «πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντι με Χριστώ» (Φιλιπ. δ΄ 13).

Ο π. Αντώνιος «θέατρον εγενήθη τω κόσμω» (Α Κορ. δ΄ 10), έγινεν «μωρός και άτιμος εν Χριστώ» (Α Κορ. δ΄ 10). Ακολούθησε τον δρόμον των γνησίων μαθητών του Κυρίου Ιησού και των απολογητών, οι οποίοι «ως περικαθάρματα του κόσμου εγενήθησαν δια Χριστόν» (Α Κορ. δ΄ 12).
Για όλους αυτούς τους λόγους και για πολλούς άλλους, ο αείμνηστος και μακαριστός γέροντας π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος ασφαλώς εντάσσεται στους λόγους του Κυρίου ότι «πας όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του πατρός μου του εν ουρανοίς» (Ματθ. ι 32). Ασφαλώς εντάσσεται στον ένα-τον μακαρισμόν του Κυρίου, ότι «μακάριοι έστε όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσι και είπωσι παν πονηρόν ρήμα καθ' υμών ψευδόμενοι ένεκεν εμού» (Ματθ. ε 11). Ασφαλώς ακόμη εντάσσεται στην διαβεβαίωση του Αποστόλου Ιακώβου ότι «εάν τις εν υμίν πλανηθή από της αληθείας και επιστρέψη τις αυτόν, γινωσκέτω ότι ο επιστρέψας αμαρτωλόν εκ πλάνης οδού αυτού σώσει ψυχήν εκ θανάτου και καλύψει πλήθος αμαρτιών» (ε 19-20). Και ο π. Αντώνιος επέστρεψεν εκ «πλάνης οδού» όχι μόνον μία αλλά χιλιάδες ψυχές.

Το που και πως και πόσο ομολόγησε τον Χριστόν ο π. Αντώνιος, το πως και από ποιούς και πόσο «ωνειδίσθη», το ποιούς και πόσους «επέστρεψεν εκ πλάνης», οι ίδιοι οι πράξαντες ή οι ευεργετηθέντες θα ομολογήσουν ενώπιον του δικαιοκρίτου και αγωνοθέτου Χριστού κατά την κοινήν Ανάστασιν. Εμείς έχομε την βεβαιότητα ότι «τον καλόν αγώνα ηγώνισται» γι' αυτό «απόκειται αυτώ ο της δικαιοσύνης στέφανος, ον αποδώσει αυτώ ο Κύριος εν εκείνη τη ημέρα, ο δίκαιος κριτής» (Β΄ Τιμ. δ΄ 8).
Επί του παρόντος, η φωτεινή προσωπικότητα και το πολύτιμο και ογκώδες συγγραφικό έργο του π. Αντωνίου θα φωτίζουν τον δρόμο μας, θα καθοδηγούν τις πράξεις μας, θα παραδειγματίζουν την συμπεριφορά μας, θα ενισχύουν τις προσπάθειές μας, θα ελκύουν και θα σώζουν τις διψασμένες ψυχές και θα αποθαρρύνουν τους επιβουλευτές της Ορθοδοξίας μας. Ας αναπαύεται μακαρίως το ανήσυχο πάντα πνεύμα του «εκ των κόπων αυτού» (Αποκ. ιδ΄ 13) «ένθα πάντων εστί των ευφραινομένων η κατοικία» και ο Κύριός μας Ιησούς, στον Οποίον αφιέρωσε ολόκληρη την ζωή του ας στεφανώση τον «καλόν αγωνιστήν» π. Αντώνιον Αλεβιζόπουλον με τον «στέφανον της ζωής».
  

Αιωνία αυτού η μνήμη

  • Δευτέρα
    24 Σεπτεμβρίου

    Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης, Θέκλης μεγαλομάρτυρος