diaxoristiko2

DIAHORISTIKO

farmakeia

DIAHORISTIKO

O KAIROS

 

Ο Χειροτονητήριος λόγος του επισκόπου Θεσπιών Συμεών


-
11/02/2018 * 09:50

PHOTO: Γιώργος Φερδής/ORTHODOXIA.INFO
Ο λόγος που εκφώνησε ο επίσκοπος Θεσπιών Συμεών, κατά την διάρκεια της χειροτονίας του στον καθεδρικό ναό Αθηνών ενώπιον του Αρχιεπισκόπου και των μελών της Ι. Συνόδου.

Μακαριώτατε Πάτερ καὶ Δέσποτα
Πολυφίλητε, Πολυσέβαστε & εὐσπλαχνικὲ Πνευματικέ μου Πατέρα
Σεβασμιώτατοι, Πανιερώτατοι καὶ Θεοφιλέστατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς
Ἀδελφοί μου πρεσβύτεροι, διάκονοι, μοναχοὶ καὶ μοναχές.
Ἀδελφοί μου ἐν Χριστῷ, εὐλογημένα παιδιὰ τῆς μάνας μας Ἐκκλησίας.
Στέκομαι μὲ συγκίνηση μπροστά σας, Μακαριώτατε, στοργικέ μου Πατέρα καὶ Ἅγιε Γέροντά μου, καὶ ἀντικρύζω τὸ πρόσωπό σας.
Αὐτὸ τὸ ἰλαρὸ καὶ γλυκὺ πρόσωπο, τὸ καθαρό, τὸ φωτεινό, τὸ ταλαιπωρημένο συγχρόνως ἀπὸ τὶς δοκιμασίες μιᾶς ὁλόκληρης ζωῆς καὶ μιᾶς πενηντάχρονης ἱερατικῆς πορείας, αὐτὸ τὸ πρόσωπο τὸ γεμάτο καλωσύνη, ἀγάπη, ἐπιείκεια, ἀνθρωπιά.
Καὶ καλοῦμαι νὰ ἀρθρώσω λόγο. Καὶ μάλιστα ἐνώπιον Ἁγιωτάτων Ἀρχιερέων, τοὺς ὁποίους τοὺς ἀγαπῶ, τοὺς σέβομαι, τοὺς ἔχω μπροστά μου ὡς ἔμψυχες εἰκόνες Θεοῦ ζῶντος, τοὺς θαυμάζω, ἐμπνέομαι καὶ καθοδηγοῦμαι ἀπὸ τὴν εὐλογημένη βιοτή τους. Τοὺς εὐγνωμονῶ γιὰ τὴν παρουσία τους καὶ ζητῶ τὴν εὐχή τους καὶ τὴν παντοτινὴ ἐπιείκεια τους.
Θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε, Μακαριώτατε, νὰ μὴν προβῶ σὲ καμία θεολογικὴ ἀναφορὰ ἢ διδαχὴ σχετικὰ μὲ τὸ χάρισμα τοῦ Ἐπισκόπου καὶ τὴν χάρη τῆς ἀρχιερωσύνης, τὴν ὁποία ἐντὸς ὁλίγου θὰ λάβω τῇ χάριτι τοῦ Παναγίου καὶ Τελεταρχικοῦ Πνεύματος διὰ τῶν Τιμίων Χειρῶν Σας. Τὸ θεωρῶ θράσος νὰ τὸ πράξω αὐτὸ ἐνώπιον Σας καὶ ἐνώπιον σοφῶν καὶ ἐμπνευσμένων Ἀρχιερέων.
Τούτη τὴν ὥρα θέλω γιὰ λίγο νὰ Σᾶς ἀνοίξω καὶ πάλι τὴν καρδιά μου, ὅπως Σᾶς τὴν ἀνοίγω ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια, ποὺ εἶμαι κοντά Σας. Ἄλλωστε ἡ καρδιά μου δική Σας εἶναι. Καὶ εἶναι δική Σας, διότι δὲν τὴν κατακτήσατε μὲ ἐξουσία, δύναμη, κτητικότητα καὶ ἐπιβολή. Αὐτὲς εἶναι ἔννοιες ἄγνωστες γιὰ Σᾶς. Κατακτήσατε τὴν καρδιά μου, γιατὶ μὲ συμπονέσατε, μὲ πήρατε στὴν ἀγκαλιά Σας, μὲ ἀγαπήσατε, μὲ ἐμπιστευθήκατε σκανδαλιστικά, διακινδυνεύσατε γιὰ μένα, μὲ ἀνεχτήκατε καὶ μὲ ἀναδείξατε προνομιακὰ… Κατακτήσατε τὴν καρδιά μου, γιατὶ τὴν διακονήσατε καὶ τὴν διακονεῖτε ὡς ἔσχατος πάντων, ὡς πάσχων δοῦλος, ὡς ἀληθινὸς Πατέρας, ὡς ταπεινὸς ἀδελφός, ὡς ἄχρι θανάτου φίλος, ὡς καλὸς Σαμαρείτης. Ὡς ὁ «οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων» Κύριος.
Ἀνοίγω τὴν καρδιά μου, ἐν μέσῳ Ἐκκλησίας, γιὰ νὰ καταθέσω ἐντὸς τῆς Θείας Εὐχαριστίας τὴν δική μου ἀνθρώπινη καὶ ταπεινὴ εὐχαριστία.
Πολλὰ εἶναι τὰ πρόσωπα, στὰ ὁποία ὀφείλω ἰδιαίτερη εὐχαριστία καὶ εὐγνωμοσύνη. Πρόσωπα τὰ ὁποῖα ἔχουν διαδραματίσει καθοριστικὸ ρόλο στὴν ζωή μου καὶ πρόσωπα, ποὺ μὲ εὐεργετοῦν καὶ σήμερα. Πρόσωπα ἀπὸ ὅλο τὸ φᾶσμα τοῦ ὀρίζοντα τῆς ζωῆς μου. Ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς, διάκονοι, μοναχοί, μοναχές, συγγενεῖς καὶ οἰκείοι, φιλικά μου πρόσωπα, πνευματικά μου παιδιά, συνεργάτες μου στὶς διακονίες μου. Τὰ πρόσωπα αὐτὰ εἶναι ἐδῶ… Μὲ ἀκοῦν τώρα.. Καταλαβαίνουν… Γνωρίζουν… Καὶ πάνω ἀπὸ ὅλα γνωρίζει Κύριος ὁ Θεός… Νὰ μὲ συγχωρήσουν, ποὺ δὲν θὰ κάνω καμία ὀνομαστικὴ ἀναφορὰ ἐδῶ, οὔτε κἄν στοὺς κεκοιμημένους εὐεργέτες μου… Τοὺς διαβεβαιώνω ὅμως ὅτι τοὺς μνημονεύω ὀνομαστικὰ στὶς προσευχές μου καὶ θὰ τοὺς μνημονεύω πλέον, ὅσο ζῶ, καὶ ὡς Ἀρχιερέας. Συγχωρέστε μου τὴν παράλειψή μου αὐτή. Δὲν θέλω ὅμως σὲ μία τέτοια μέρα καὶ ὥρα, τῆς μεγάλης μου χαρᾶς, νὰ διακινδυνεύσω νὰ ἀδικήσω ἢ νὰ στενοχωρήσω κάποιον ἀγαπημένο μου ἄνθρωπο, πολλῷ δὲ μᾶλλον νὰ δημιουργήσω, χωρὶς νὰ τὸ θέλω, κάποια παρεξήγηση, ἔστω καὶ ἐλάχιστη.
Ἄλλωστε θὰ ἦταν ἄδικο στοὺς εὐεργέτες μου νὰ συμπεριλάβω μόνο ὅσους μὲ ἀγάπησαν καὶ μὲ ἀγαποῦν. Θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναφέρω καὶ αὐτοὺς ποὺ ἠθελημένα ἢ ἄθελά τους μὲ πίκραναν, μὲ πλήγωσαν ἢ καὶ μὲ ἔβλαψαν. Διότι καὶ αὐτοὶ εἶναι εὐεργέτες μου. Φίλοι καὶ ἐχθροί ἅπαντες εὐεργέτες μου. Τοὺς εὐγνωμονῶ λοιπὸν ὅλους, ζητῶ τὴν συγχώρηση ὅλων καὶ προσεύχομαι στὸν Θεό μας ὅλοι νὰ ἔχουμε μετάνοια καὶ ὅλοι μαζὶ νὰ βρεθοῦμε στὴν Βασιλεία Του. Μὴν μείνει κανεὶς ἔξω τοῦ νυμφῶνος Χριστοῦ.
Εὐεργέτες μου καὶ αὐτοὶ οἱ ἀδελφοί μου, ποὺ στὸ διάβα τῆς ζωῆς μου πληγώθηκαν, σκανδαλίστηκαν, ἀδικήθηκαν, στενοχωρήθηκαν ἢ καὶ ὑπέφεραν ἀπὸ δικές μου ἀστοχίες, ἁμαρτίες, λάθη, πάθη, ἀδυναμίες. Καὶ παρὰ ταῦτα ἔχουν δείξει μεγαλωσύνη, μεγαλοκαρδία, μακροθυμία, ὑπομονή, συγχωρητικότητα καὶ κατανόηση. Τοὺς εὐχαριστῶ καὶ τοὺς ζητῶ δημόσια συγγνώμη καὶ εὔχομαι Κύριος ὁ Θεὸς νὰ εὐλογεῖ πλούσια ὅλο τους τὸ εἶναι.

PHOTO: Γιώργος Φερδής/ORTHODOXIA.INFO
Εὐγνωμονῶ τὸν Ἅγιο Θεό, ποὺ μὲ ἔχει εὐεργετήσει καὶ ἐλεήσει στὴν ζωή μου τόσο πολύ. Μὲ ἐλέησε να γεννηθῶ, νὰ βαπτιστῶ, νὰ μεγαλώσω, νὰ ἀνδρωθῶ, νὰ βρῶ τὸν δρόμο τῆς ζωῆς, νὰ γίνω μοναχὸς στὴν εὐλογημένη γὴ τῆς Μακεδονίας μας. Πολλὲς περιοχὲς τῆς ἑλληνικοτάτης Μακεδονίας μας συνθέτουν τὸ μωσαϊκό τῆς προέλευσής μου. Εἶδα τὸ πρῶτο φῶς τῆς ζωῆς στην πόλη τῆς Κοζάνης· κατάγομαι ἀπὸ τὰ ἱστορικὰ Ἀσπρόγεια τοῦ Ν. Φλώρινας, ἕνα χωριὸ ὀρεινό, λεβέντικο καὶ περήφανο, ποὺ εἶναι ποτισμένο μὲ τὸ αἷμα ἠρώων τοῦ ἐνδόξου Μακεδονικοῦ Ἀγώνα, μεταξὺ αὐτῶν καὶ τοῦ ἄμεσα προγόνου μου καπετὰν Ἀστερίου Βολιώτη, ποὺ ἔχυσε τὸ αἷμα του γιὰ τὴν Μακεδονία μας· μεγάλωσα στὴν βυζαντινούπολη τῆς Δυτικῆς Μακεδονίας, στὴν πανέμορφη Καστοριά· μεγάλωσα παίζοντας στὸ προαύλειο τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ Καστοριᾶς, ἀνατρεφόμενος μὲ πνευματικὲς ἐμπειρίες καὶ ἐθνικὲς μνῆμες, ἀπὸ τὶς διηγήσεις γιὰ τὴν γιαγιὰ τῆς μητέρας μου, ἡ ὁποία κρυφά, μέσα στὶς νύκτες, μαζὶ μὲ ἄλλες γυναῖκες, ὕφαιναν χρησιμοποιώντας κομμάτια ἀπὸ τὸ νυφικό φόρεμά τους καὶ λωρίδες ἀπὸ μαξιλαροθῆκες, γιὰ νὰ ράψουν ἑλληνικὲς σημαῖες, νὰ τὶς ἔχουν ἕτοιμες γιὰ τὴν εὐλογημένη ὥρα τῆς ἀπελευθέρωσης τῆς Μακεδονίας μας, γιὰ νὰ τὶς ἀνεμίσουν στοὺς δρόμους, ὅπως καὶ ἔγινε τὸ 1912· ἔγινα μοναχὸς στὸ ἱστορικὸ Μοναστήρι τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων στὸ ὄρος Βίτσι καὶ ἐναπόθεσα στὴν εἰκόνα τους τὰ πρῶτα μου ὄνειρα· ἔζησα ὑπέροχα χρόνια στην συμβασιλεύουσα νύμφη τῆς καρδιᾶς ὅλων μας, στὴν φτωχομάνα Θεσσαλονίκη, ὅπου καὶ κατοικοῦν οἱ γονεῖς μου καὶ δύο ἀπὸ τὰ ἀδέλφια μου, καὶ συνδέομαι καὶ μὲ τὴν πόλη τῆς Καβάλας, ὅπου κατοικεῖ ἡ οἰκογένεια τῆς μεγαλύτερης ἀδελφῆς μου.
Εὐχαριστῶ τὸν Θεό, ποὺ τούτη τὴν ὥρα οἱ τίμιοι καὶ ἅγιοι γονεῖς μου εἶναι ἐδῶ, τοὺς ἔχει ὁ Θεὸς στὴν ζωή, γιὰ νὰ εἶναι κοντά μου στὴν χαρά μου, ὅπως καὶ τὰ ὑπέροχα καλόψυχα ἀδέλφια μου, οἱ λεβέντες πόντιοι γαμπροί μου, τὰ χαριτωμένα ἀνήψια μου. Δοξάζω τὸν Θεό, ποὺ εἴμαστε μία εὐλογημένη καὶ ἀγαπημένη οἰκογένεια. Εἶμαι περήφανος γιὰ τὴν οἰκογένειά μου καὶ τοὺς εὐγνωμονῶ, ποὺ ἐδῶ καὶ εἴκοσι σχεδὸν χρόνια ἔχουν ὑπομείνει τὴν γιὰ τὸν Θεὸ ξενιτεία μου. Εἴκοσι χρόνια εἶμαι μακρυά τους γιὰ τὸν Χριστό.
Ἐνώπιον σας, Μακαριώτατε, καὶ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, θέλω να διαβεβαιώσω τοὺς γέροντες γονεῖς μου ὅτι θὰ κάνω τὰ πάντα, γιὰ νὰ κρατήσουμε αὐτὴν τὴν μεταξύ μας ἀγάπη, τὰ τέσσερα παιδιά, ποὺ μὲ τόση ἀγάπη, κόπους καὶ θυσίες μᾶς ἔφεραν στὸν κόσμο καὶ μᾶς ἀνέθρεψαν. Θέλω, ὅταν ἔλθει ἡ ὥρα νὰ κλείσουν τὰ μάτια τους, γιὰ νὰ ταξιδέψουν γιὰ τὴν οὐράνια πατρίδα, γιὰ τὰ παιδιά τους νὰ μὴν ἀνησυχοῦν, νὰ μὴν ἔχουν ἔγνοια.
Εὐγνωμονῶ τὸν Θεὸ γιὰ τὰ πάντα. Γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ γνώρισα, γιὰ τοὺς κατὰ καιροὺς δασκάλους μου, γιὰ τοὺς κατὰ καιροὺς πνευματικοὺς μου πατέρες, γιὰ τοὺς φίλους μου, γιὰ τὶς συναναστροφές μου, γιὰ τὴν δωδεκαετὴ μοναχική μου βιοτὴ, γιὰ ὅλες τὶς ἐπιλογὲς ποὺ ἔκανα, γιὰ τὰ λάθη ποὺ ἔκανα, γιὰ τὶς πτώσεις μου, γιὰ τὰ παθήματά μου, γιὰ τὶς ταλαιπωρίες μου, γιὰ τὰ πάντα, μὰ γιὰ τὰ πάντα. Δὲν ὑπάρχει τίποτα στὴν ζωή μου ποὺ νὰ μὴν κρύβει ἕνα λόγο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Δὲν ὑπῆρχε τίποτα, ποὺ πίσω Του νὰ μὴν βρίσκεται Ἐκεῖνος, ἡ ὄντως Ἀγάπη, ἡ Ὁδὸς καὶ ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ζωή.
Καὶ πάνω ἀπὸ ὅλα Τὸν εὐγνωμονῶ, ποὺ μία παγωμένη νύχτα του Φεβρουαρίου, ἡμέρα τῆς Ἁγίας Φιλοθέης, τῆς δικῆς μας κυρᾶς τῶν Ἀθηνῶν, δὲν μὲ ἄφησε νὰ μὲ κατασπαράξουν λύκοι καὶ τσομπανόσκυλα, καταλαβαίνετε ἐσεῖς τὶ ἐννοῶ καὶ σὲ τὶ ἀναφέρομαι, ἀλλὰ μὲ ἅρπαξε στὴν κυριολεξία, «ἁρπαγὴ Θεοῦ» τὸ εἴχατε χαρακτηρίσει Ἐσεῖς τότε, καὶ μὲ ἔφερε ἐδῶ, στὴν ὁδὸ τῆς Ἁγίας Φιλοθέης, σὲ Ἐσᾶς, στὸν Πατέρα μου, στὸν Εὑεργέτη μου, στὸν δικό μου ἄνθρωπο, στὸν ἄγγελό μου.

Εὐγνωμονῶ τὸν Θεὸ γιὰ ὅλα αὐτὰ ποὺ ζῶ κοντὰ Σας, Μακαριώτατε, ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἡμέρα. Θυμᾶστε, ἤλθα κοντὰ Σας μὲ λιωμένα ἀπὸ τὴν ταλαιπωρία ράσα, καὶ σήμερα θὰ μοῦ φορέσετε τὸν ἀρχιερατικὸ σάκκο. Εἶναι νὰ μὴν μεθῶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀγάπη;
Εὐγνωμονῶ τὸν Θεὸ γιὰ ὅσα ἔζησα καὶ ζῶ κοντά Σας. Γιὰ τὶς ἀτελείωτες ὧρες ποὺ περνῶ κοντά Σας. Πόσο εὐτυχὴς εἶμαι πραγματικά: νὰ εἶμαι τὶς περισσότερες ἡμέρες τῆς ἐβδομάδος τὸ πρῶτο πρόσωπο ποὺ συναντᾶτε τὸ πρωὶ καθὼς ἀνοίγετε τὴν πόρτα τοῦ πτωχικοῦ καὶ ἀπέριττου κελλιοῦ Σας καὶ ἐπίσης τὸ τελευταῖο πρόσωπο ποὺ συναντᾶτε, πρὶν ἀποσυρθεῖτε στὸ τέλος τῆς ἡμέρας γιὰ λίγη ἀνάπαυση ἀπὸ τοὺς ἀπερίγραπτους κόπους Σας.
Πῶς νὰ μὴν εἶμαι ἐυγνώμων στὸν Θεό, ὅταν μὲ ἀξιώνει νὰ τρώω κάθε ἡμέρα ἀπὸ τὸ ἴδιο πιάτο μαζί σας, ὅταν ἀξιώνομαι νὰ ζῶ κοντά Σας ἀτελείωτες ὧρες ἐπικοινωνίας, συζήτησης, μαθητείας. Πῶς νὰ μὴν εὐγνωμονῶ τὸν Κύριο; Πῶς νὰ μὴν εὐγνωμονῶ τὸν Θεό γιὰ τὶς ἀτελείωτες ὧρες ἐξομολογήσεων καὶ συζητήσεων μας στὸ ἐρημικό σας ἀσκητήριο, στὸ μοναστηράκι μας, ἐκεῖ στὴν παραλία τῆς ἱστορικῆς ἐπισκοπῆς τῶν Θεσπιῶν…
Πῶς νὰ μὴν εὐχαριστῶ τὸν Θεό, ὅταν ἔχω ζήσει κοντά Σας συγκλονιστικὲς στιγμὲς ἀγάπης, προσφορᾶς καὶ θυσίας γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ὅταν ζῶ ἀπὸ κοντὰ τὶς ἀγωνίες Σας, τὸν πόνο Σας γιὰ τὸν πονεμένο ἄνθρωπο, τὴν μέριμνά Σας γιὰ τὰ παιδιά, τὴν ἀγάπη Σας γιὰ τοὺς ἱερεῖς μας, τὸν σεβασμό Σας πρὸς κάθε ἄνθρωπο… τὸ ἦθος τῆς συνεννόησης, τὴς συνεργασίας, τῆς ὁμοψυχίας… ὅταν εἶστε ὁ ἴδιος ἄνθρωπος καὶ μὲ μικροὺς καὶ μὲ μεγάλους… Ἀπέναντι σὲ ὅλους μὶα μέθοδο ἔχετε: τὴν ἄνευ ὅρων καὶ ὁρίων ἀγάπη.
Εὐγνωμονῶ τὸν Θεό, Μακαριώτατε, ποὺ ὑπάρχετε στὴν ζωή μου καὶ στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας. Εἶστε ἕνας ὀραματιστής, ἕνας πρᾶος μαχητής, ἕνας γνήσιος καὶ ὑπεύθυνος πατριώτης· ἀρκετὰ αὐτὸς ὁ τόπος ὑπέφερε ἀπὸ ἀνεύθυνους πατριδοκάπηλους, ἐγκλωβισμένους σὲ ἐθνικιστικὲς ἐξάρσεις καὶ ἰδιοτελεῖς μεγαλοιδεατισμούς· εἶστε ἕνας γεφυροποιός, ἕνας ἡγέτης, ποὺ δὲν χειραγωγεῖται, δὲν κηδεμονεύεται, δὲν ἀπειλεῖται, δὲν ἐκβιάζεται, δὲν συμβιβάζεται. Ποὺ ἀναλαμβάνει τὸ κόστος δύσκολων ἀποφάσεων. Μὰ ἀληθινὸς ἡγέτης εἶναι αὐτὸς ποὺ δὲν φοβᾶται τὸ κόστος. Σηκώνει τὸ σταυρό του καὶ προχωρᾶ… καὶ ἐνίοτε προχωρᾶ ἀπελπιστικὰ μόνος…
Εὐγνωμονῶ τὸν Θεό, ποὺ μὲ ἀξιώνει νὰ Σᾶς ὑπηρετήσω στὸ ἐξῆς καὶ ὡς βοηθὸς Ἐπίσκοπός Σας, ὑπὸ τὸν τίτλο μίας ἱστορικῆς ἐπισκοπῆς, μαρτυρουμένης ἤδη ἀπὸ τὸν 4ο αἰῶνα μ.Χ, μὲ τότε ἐπίσκοπο Θεσπιῶν, τὸν ἐπίσκοπο Ῥουφῖνο, γιὰ νὰ συνεχίσω νὰ μαθητεύω κοντά Σας καὶ νὰ γίνομαι αὐτόπτης καὶ αὐτήκοος μάρτυρας τοῦ μεγαλείου τῆς προσωπικότητάς Σας. Μεγαλεῖο ποὺ κατεξοχὴν φανερώνεται στὴν ἀρχοντική, ἀγαπητικὴ καὶ ἀπαράμιλλου ἤθους στάση Σας ἀπέναντι καὶ στοὺς οὐκ ὀλίγους ἀγνώμονες, ἀχάριστους, ἰδιοτελεῖς, καιροσκόπους, μωροφιλόδοξους καὶ προπετεῖς.
Εἶστε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ποὺ γνωρίζει… ποὺ ξέρει… Ξέρει πολὺ καλά, τί, ποιός, πότε, ποῦ, γιατί… Ἀγαπᾶτε ὄντως τοὺς πάντες. Ἀγαπᾶτε ὅμως τὸν φίλο ὡς φίλο καὶ τὸν ἐχθρό ὡς ἐχθρό…. Ἐν γνώσει Σας ἀνέχεσθε, ὑπομένετε, σιωπᾶτε, περιμένετε, ἐλπίζετε… Τῷ ὄντι τύπος, τόπος καὶ τρόπος Χριστοῦ.
Εἶμαι ἰδιαίτερα εὐγνώμων στὸν Θεό, ποὺ τόσα χρόνια δὲν μοῦ εἴπατε ποτὲ οὔτε μία σκληρὴ καὶ αὐστηρὴ κουβέντα. Δὲν μὲ μαλώσατε οὔτε μία φορά. Δὲν ἀνταλλάξαμε τίποτε τὸ πικρὸ καὶ ψυχρό. Πόση δηλαδὴ ὑπομονὴ ἔχετε κάνει μαζί μου, πόσες ὑπερβάσεις, πόση μακροθυμία! Μόνο καὶ μόνο, γιὰ νὰ μορφώσετε «νοῦν Χριστοῦ» μέσα μου. Ἀπὸ συγκατάβαση στὴν δική μου ἀνωριμότητα, ἀνασφάλεια καὶ ἀδυναμία, στὶς δικές μου πληγές.
Σᾶς εὐχαριστῶ γιὰ τὰ πάντα, Μακαριώτατέ μου. Γιὰ ὅλες τὶς διακονίες ποὺ μοῦ ἐμπιστευθήκατε ὡς τώρα: διακονίες στὴν ἀγαπημένη μας Ἀρχιεπισκοπὴ, μὲ κορυφαία αὐτὴν τοῦ Πρωτοσυγκέλλου, διακονίες στὰ Ἱδρύματα τῆς Ἐκκλησίας μας, διακονίες στὸν Ναὸ τοῦ Ἁγίου Φανουρίου τοῦ Ὀρφανοτροφείου Βουλιαγμένης στὸ Ἴλιον, ποὺ ἔδωσα ὅλο μου τὸ εἶναι αὐτὰ τὰ χρόνια, σὲ ἕνα ποίμνιο ἀνθρώπων ταπεινῶν, εὐγενῶν καὶ εὐλογημένων, διακονίες στὸν Ναὸ τῆς Ἁγίας Τριάδος τῆς Ρωσικῆς Παροικίας, διακονίες στὰ ὅμορφα παλαιὰ ἐκκλησάκια τοῦ ἱστορικοῦ κέντρου, διακονίες στὰ εὐλογημένα μας παιδάκια στὰ Οἰνόφυτα, διακονίες στὰ μοναστήρια μας, διακονίες στὴν νεότητα καὶ στὴν κατήχηση, διακονίες πολλὲς φορὲς ἐξόχως ἐμπιστευτικές, ριψοκίνδυνες, ἐνίοτε ὁριακές.
Μακαριώτατε Πατέρα μου, ἡ ἀποδοχὴ τῆς προτάσεως Σας ἀπὸ τὴν Σεπτὴ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀνοίγει ἀπὸ σήμερα μία νέα σελίδα στὴν ζωή μου. Ἐνώπιον αὐτῆς τῆς ὑπὸ τοῦ Θεοῦ προσκλήσεως, Σᾶς ἱκετεύω καὶ σᾶς παρακαλῶ: Συνεχίσετε μὲ ὑπομονὴ καὶ μὲ ἐπιείκεια νὰ μὲ οἰκοδομεῖτε καὶ νὰ μὲ οἰκονομεῖτε. Συνεχίσετε νὰ μοῦ ἐπιτρέπετε νὰ μαθητεύω στὸ λόγο σας, στὰ ἔργα σας, στὸ μυστήριο τῆς σιωπῆς σας, στὰ ὁράματά σας. Συνεχίσετε νὰ ἀφήνετε κάποιες χαραμάδες τῆς ἁγιασμένης ζωῆς σας ἀφύλαχτες, γιὰ νὰ μπορῶ, ὅπως τώρα, νὰ μαρτυρῶ καὶ νὰ ὑπογράφω μὲ τὸ αἷμα τῆς καρδιᾶς μου, τὸ πῶς συμπάσχετε μὲ τὸν ἀδικημένο, μὲ τὸν ἀδύνατο, τὸ πῶς συνδράμετε ὥστε νέα πτωχὰ παιδιὰ νὰ βρίσκουν στήριγμα στὴν ζωή, στὸ πόσο ὑποφέρετε ἀπὸ τὸν πόνο τοῦ κάθε ἀνθρώπου, πῶς συμπαραστέκεστε στὸ πένθος τους, στὴν ἀσθένεια τους, στὴν δοκιμασία τους.
Μὴν μοῦ στερήσετε τὴν δυνατότητα νὰ γνωρίζω μερικὰ μόνο ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἀμέτρητα, ποὺ κάνετε πολλὲς φορὲς μέσα στὴ νύχτα, στὰ κρυφά, μακρυὰ ἀπὸ τὴν δημοσιότητα, ἀπὸ ἀγάπη καὶ μὲ ἀγάπη γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο χωρὶς διακρίσεις, χωρὶς προκαταλήψεις, χωρὶς ἐνδοιασμούς.
Ἡ διακονία μου λοιπὸν ὡς δικοῦ Σας Βοηθοῦ Ἐπισκόπου παρακαλῶ τὸν Θεὸ νὰ εἶναι μία συνεχὴς μαθητεία μου κοντά Σας. Αὐτὸ ζητῶ σήμερα τούτη τὴν ἡμέρα νὰ εὐχηθείτε ἅπαντες γιὰ μένα: Ἐσεῖς Μακαριώτατε, οἱ Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς, ὁ Ἱερὸς Κλῆρος καὶ ὁ εὐσεβὴς λαός μας: εὐχηθεῖτε, Πατέρες, ἀδελφοί μου ἐν Χριστῷ, φίλοι μου, παιδιά μου πνευματικά, νὰ ἀναδειχτῶ πιστὸς καὶ ἄξιος μαθητὴς τοῦ Κυρίου.
Ὅταν ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος Ἀντιοχείας ὁ Θεοφόρος ὅδευε πρὸς τὸ μαρτύριο ἔλεγε: «νῦν ἄρξομαι μαθητὴς Κυρίου γενέσθαι». Ὁδεύοντας καὶ ἐγὼ τούτη τὴν ὥρα πρὸς τὸ θυσιαστήριο καὶ πρὸς τὴν ἁγία ἀρχιερωσύνη, τὸ ἴδιο ψελλίζω: «νῦν ἄρξομαι μαθητὴς Κυρίου γενέσθαι».
Τώρα ἀρχίζω νὰ γίνομαι μαθητὴς τοῦ Κυρίου.
Ἀμήν.

11/02/2018 * 09:50

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
• Σε κλίμα συγκίνησης η χειροτονια του επισκόπου Θεσπιών Συμεών
• ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ: Η χειροτονία του επισκόπου Θεσπιών Συμεών
• Ο Χειροτονητήριος λόγος του επισκόπου Θεσπιών Συμεών
• ΒΙΝΤΕΟ: Χειροτονια επισκόπου Θεσπιών Συμεών
• Εξελέγησαν δυο νεοι βοηθοί επίσκοποι στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών

Πηγή: http://orthodoxia.info

 

  • Κυριακή
    25 Φεβρουαρίου

    Κυριακή Β' Νηστειών (Ορθοδοξίας),
    Ταρασίου Κων/λεως, Ρηγίνου, Μαρκέλλου