diaxoristiko2

DIAHORISTIKO

farmakeia

DIAHORISTIKO

O KAIROS

Προτιμάμε να «παγώνει η τσιμινιέρα» μπλοκάροντας τις επενδύσεις παρά το ότι γνωρίζουμε, (και το έχουμε παραδεχθεί στο ΦΕΚ 151/ΑΑΠ/2009 ότι το γνωρίζουμε) πως χωρίς την μεταποιητική βιομηχανία και την βιοτεχνία, δηλαδή τους αιμοδότες της Ελληνικής οικονομίας, δεν είναι δυνατόν να τα καταφέρουμε. -- Περιβαλλόμαστε από εξαιρετικές ευκαιρίες που είναι μεταμφιεσμένες σε ρίσκα και κινδύνους. Καιρός είναι να αναμετρηθούμε με τις φοβίες μας και να επιτρέψουμε στην κοινωνία να ανθίσει. Πιστεύω ότι ούτε πότισμα δεν χρειάζεται. Αρκεί να την αφήσουμε στην ησυχία της.
Κώστας Κουρούνης

Αν πρέπει να μιλήσουμε για την βιομηχανία στην Ελλάδα, δεν μπορούμε να αποφύγουμε, έστω και για χιουμοριστικούς λόγους, τους διανοούμενους της μεταπολίτευσης. Εκείνο το αμφιθεατρικό είδος που έχει άποψη για όλα και, τώρα με την κρίση, επιμένει στην γενικώς και αορίστως «ανάπτυξη φιλική προς το περιβάλλον». Δεν γνωρίζω τι θέλουν να πουν με αυτή την «φιλικότητα προς το περιβάλλον» αλλά υποψιάζομαι, χωρίς να μπορώ να το αποδείξω, ότι εννοούν φιλικότητα με τα προσωπικά ή και τα πολιτικά τους συμφέροντα.
Σε όλο τον κόσμο η συμβατότητα μιας ανθρώπινης δραστηριότητας με το περιβάλλον («φιλικότητα») εκτιμάται και μετράται μέσα από μια τεχνοκρατική και σχετικά απλή διαδικασία, τις Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων – ΜΠΕ, οι οποίες σπάνια αποτελούν πρόβλημα. Αυτά που εξετάζουν όταν πρόκειται να εγκρίνουν μια επένδυση, πέρα από τα περιβαλλοντικά θέματα, είναι η βιωσιμότητά της, οι πιθανές επιπτώσεις σε άλλους κλάδους της παραγωγής κ.λπ. – προκομμένα πράγματα δηλαδή.
Στην Ελλάδα, από τη δεκαετία του ‘90 που εμφανίστηκαν οι ΜΠΕ, (πάρα) πολλοί τις καταχράστηκαν για να στηρίξουν ένα μεταπολιτευτικό εφεύρημα πάνω στο οποίο στήθηκαν πολιτικές και την επαγγελματικές καριέρες: Πρόκειται για το σόφισμα που βασίζεται στην ανεπιβεβαίωτη αρχή ότι τα πάντα στον καπιταλισμό είναι κακά για τον «λαό» άρα κάθε πράξη που μπλοκάρει τα πάντα είναι καθαγιασμένη. Κάτι ήξερε ο Cioran όταν επέμενε ότι όποιος μιλάει εξ ονόματος άλλων κατά κανόνα είναι απατεώνας.
Ωστόσο, παρά την περιβαλλοντική υστερία δεν καταφέραμε και πολλά πράγματα. Πρόσφατα το Ευρωπαϊκό δικαστήριο καταδίκασε (ξανά) την Ελλάδα γιατί δεν προστάτεψε από το ελεύθερο κάμπινγκ, τα μπαρ και από τα φώτα των ξενοδοχείων μια περιοχή. Πρόκειται για έναν βιότοπο της Κυπαρισσίας, όπου αναπαράγεται το θαλάσσιο είδος Caretta caretta το οποίο εκτός από τον Λαγανά της Ζακύνθου, πάει απέναντι και στην Κυπαρισσία. Και καλά κάνει.
Οι βιότοποι των Ανθρώπων!
Βιότοπο λέμε μία περιοχή της οποίας οι όροι διαχείρισης τίθενται από τις ανάγκες των επικρατέστερων οργανισμών που ζουν εκεί. Σήμερα οκτώ στους δέκα Έλληνες ζουν σε πόλεις, δηλαδή σε ανθρώπινους βιοτόπους.
Αναρωτιέμαι, ποιο ευρωπαϊκό δικαστήριο θα προστατέψει τις ελληνικές πόλεις, δηλαδή τους βιότοπους των Ελλήνων, από πράξεις της διοίκησης που απωθούν τις επιχειρήσεις. Αυτές που ανοίγουν θέσεις εργασίας για να αναπαραχθεί ο άνθρωπος.
Βασικό εργαλείο τη μεταπολίτευσης για την απώθηση της προόδου και την αποβιομηχάνιση της χώρας, ήταν η δήθεν Περιβαλλοντική Ευαισθησία της οποίας φορείς ήταν κάτι άτομα άσχετα με το θέμα, δέσμιοι ιδεοληπτικών και ακτιβιστικών πρακτικών.
Θυμάμαι την τρομοκρατία που ασκούσαν μιλώντας μονίμως για την καταστροφή του περιβάλλοντος που προκαλεί οτιδήποτε κάνει ο άνθρωπος, και άλλες αρλούμπες. Όπως για παράδειγμα την περιβαλλοντική ποινικοποίηση της Γεωργίας! Ο εκλιπών καθηγητής Νίκος Μάργαρης τον Δεκέμβριο του 2000 σημείωνε στο Βήμα: «Ένα σημείο που δημιουργεί μεγάλη παρανόηση και παραπλάνηση, είναι η αντιμετώπιση της γεωργίας (τόσο της εντατικής όσο και της εκτατικής) περίπου ως επιβλαβούς και καταστροφικής δραστηριότητας. Αφορισμοί του είδους “χωρίς λιπάσματα”, “τα φυτοφάρμακα είναι όλα βλαβερά” είναι ιδιαίτερα επικίνδυνοι. Τα φυτοφάρμακα σε αντιστοιχία και με τα “ανθρωποφάρμακα” είναι απαραίτητα. Το ότι απαιτείται μέτρο στη χρήση τους δεν ακυρώνει τη χρησιμότητά τους. Ουδείς άλλωστε από τους διαμαρτυρόμενους σκέφθηκε να προτείνει την κατάργηση των φαρμακείων».
Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον απίστευτο «πρόεδρο των Ελλήνων Οικολόγων» Δημοσθένη Βεργή, που καταδικάστηκε σε 37 χρόνια κάθειρξη χωρίς αναστολή για καταπάτηση δεκάδων στρεμμάτων δάσους κοντά λίμνη του Μαραθώνα; Και για να μην κατηγορηθώ για επιλεκτική μνήμη, υπενθυμίζω τις αλλεπάλληλες αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας κατά την δεκαετία του 2000 για παράνομες αναδασώσεις στην Φωκίδα και αλλού.
Τέλειωσε το πανηγύρι, καιρός να σοβαρευτούμε
Ο κόσμος της εργασίας και των επιχειρήσεων καλεί την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ και συνοδοιπόρους, να εγκαταλείψουν τις πρακτικές απώθησης της προόδου, να αντιστρέψουν την αποβιομηχάνιση, να εφαρμόσουν τους νόμους και να υιοθετήσουν μια δεσμευτική εθνική στρατηγική για τη βιομηχανία. Η Ελληνική βιομηχανία ακόμη και μέσα στην κρίση συνεισέφερε στην οικονομία παρέχοντας άμεση και έμμεση απασχόληση σε πάνω από 1 εκ. εργαζόμενους. Παρά ταύτα, η χώρα μας κατατάσσεται στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης ως προς τη συμμετοχή της μεταποίησης στο ΑΕΠ της. Επιπλέον, η Ελλάδα παραμένει η μελανή εξαίρεση της ΕΕ μη έχοντας θέσει εθνικό στόχο στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πολιτικής “Αναγέννηση της Ευρωπαϊκής Βιομηχανίας – 2020”.
Το 2009, έναν χρόνο πριν την υπογραφή του πρώτου μνημονίου, εκδόθηκε το Ειδικό χωροταξικό για την Βιομηχανία που συντάχθηκε από την ομάδα του καθηγητή χωροταξίας Δημήτρη Οικονόμου. Στις βασικές αρχές σύνταξης του σχεδίου γίνεται λόγος για δυσκαμψίες της αδειοδοτικής διαδικασίας, χαρακτηριστική αδράνεια της πολιτείας και καλλιέργεια της ανασφάλειας δικαίου που αποτελούν παράγοντες που οξύνουν το πρόβλημα της αποβιομηχάνισης και ως ένα βαθμό συνδέονται με ελλείψεις ή αδυναμίες των χωρικών πολιτικών.
Κάτι που πρακτικά, μεταφράζεται ως εξής:
Προτιμάμε να «παγώνει η τσιμινιέρα» μπλοκάροντας τις επενδύσεις παρά το ότι γνωρίζουμε, (και το έχουμε παραδεχθεί στο ΦΕΚ 151/ΑΑΠ/2009 ότι το γνωρίζουμε) πως χωρίς την μεταποιητική βιομηχανία και την βιοτεχνία, δηλαδή τους αιμοδότες της Ελληνικής οικονομίας, δεν είναι δυνατόν να τα καταφέρουμε.
Περιβαλλόμαστε από εξαιρετικές ευκαιρίες που είναι μεταμφιεσμένες σε ρίσκα και κινδύνους. Καιρός είναι να αναμετρηθούμε με τις φοβίες μας και να επιτρέψουμε στην κοινωνία να ανθίσει. Πιστεύω ότι ούτε πότισμα δεν χρειάζεται. Αρκεί να την αφήσουμε στην ησυχία της.

Αγία Παρασκευή, 8/12/2017


Κώστας Κουρούνης,
 πολεοδόμος πολιτικός μηχανικός

* Το κείμενο αυτό μετά από τα απαραίτητα ψαλιδίσματα, δημοσιεύεται στην FREESUNDAY του Γιώργου Κύρτσου στις 10/12/2917 

  • Δευτέρα
    25 Ιουνίου

    Φεβρωνίας, Λογγίνου, Ορεντίου, Προκοπίου