diaxoristiko2

DIAHORISTIKO

farmakeia

DIAHORISTIKO

O KAIROS

 
kakaroglou

(Εκφωνήθηκε στις 15-1-2012 στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Αττικής)

Λένε πως υπάρχουν σπάνιοι άνθρωποι, που γεννιούνται μια φορά στα εκατό χρόνια – σαν εσένα. Και είναι, λένε, στ’ αλήθεια τυχεροί όσοι είχαν την ευλογία να ζήσουν από κοντά έναν τέτοιον άνθρωπο – όπως εμείς εσένα.
    Εσένα, το γιο των Μικρασιατών προσφύγων – που ένιωθες πάντοτε να κρατάς τη ζωή σου Ίωνας, πρόσφυγας κι ανέστιος.
    Εσένα, το γιο του καροποιού – που πάντοτε καυχιόσουν γι’ αυτή σου την ιδιότητα.
    Εσένα, το συνεπή δημοκράτη – που έφερνε πάνω του τα στίγματα από τα πάθη των ανθρώπων του λαού μας, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, το μίσος των διώξεων, τη Χούντα.
    Εσένα, τον αυθεντικό οραματιστή – που δε ζήτησε ποτέ να εξαργυρώσει τους κόπους του για την Αλλαγή της ζωής όλων μας προς το καλύτερο.
    Εσένα, το μαχόμενο παιδαγωγό – που έπλασε μια στρατιά μαθητών,

που πρόσεξε τον καθένα τους ξεχωριστά, αναγνωρίζοντας μαζί στον καθένα την αξία που έχει ως ξεχωριστό Πρόσωπο και νιώθοντας όλους τους ως παιδιά δικά του.
    Εσένα, τον καταδεκτικό σοφό – που δεν έμενε μονάχα στις εκτενείς αναλύσεις και τις πλατιές θεωρίες, αλλά τις έκανε πράξη στην καθημερινή ζωή του, που ήταν έτοιμος να ακούσει τον καθένα, ήρεμος και υπομονετικός, να του αφιερώσει το χρόνο του και να του εξηγήσει, να τον διαφωτίσει και να τον εμπνεύσει – χωρίς να λογαριάζει το μορφωτικό επίπεδο του άλλου, την καταγωγή του ή την κοινωνική του θέση.
    Εσένα, το μαχητή της ζωής – που ήξερες να δίνεις μάχες όρθιος, από τις κορυφές του Πενταδάχτυλου ίσαμε τις μικρότητες της ευτέλειας, που δε φοβόσουν καμιάς «κόλασης τη μάχη», όπως ο ίδιος έλεγες, πολεμιστής σε μάχες για τις μεγάλες αξίες και τα ιδανικά της Ανθρωπιάς και της Αξιοπρέπειας.
    Εσένα, το κυπαρίσσι του ήθους – που έζησες μια ζωή στο πρώτο πληθυντικό, στο «εμείς», που ήξερες να πηγαίνεις κόντρα στο ρεύμα και να κρατάς αποστάσεις από πολυθρόνες, τιμές, δόξες κι αξιώματα και να προτιμάς να μένεις αφανής, ουσιαστικός, σεμνός, ακέραιος και φιλικός, με μια καρδιά ανοιχτή για όλους και ένα καθάριο βλέμμα δυο γαλανών ωκεανών αγάπης, κατανόησης και συμπόνιας.
    Εσένα, που τα λόγια αδειάζουν μονομιάς από το περιεχόμενό τους για να καταφέρουν ν’ αποδώσουν αυτό που στ’ αληθινά υπήρξες.
    Όσο μας πλούτιζες τόσα χρόνια, τόσο νιώθουμε τώρα ότι φτωχαίνουμε και πλέον πενθούμε περισσότερο για την παγωνιά που έφερε στη ζωή μας το μεσημέρι της αποφράδας περασμένης Παρασκευής.
    Όσο το πέρασμά σου απ’ αυτή τη γη μάς κέντησε και μάς έκανε καλύτερους, τόσο βιώνουμε τώρα την ορφάνια που στερούμαστε την παρουσία σου.
    Όσο περήφανοι είμαστε που υπήρξες για μας σύζυγος, πατέρας, συγγενής, καθηγητής, σύντροφος, φίλος, τόσο αποζητούμε τώρα δυο στάλες χρόνου ακόμη, για να σου αποδώσουμε την ελάχιστη ευγνωμοσύνη για εκείνα που μας δίδαξες με τη βαθειά σου αφήγηση και με το παράδειγμά σου.
    Για όσους σε γνώρισαν και σε έζησαν, οι εικόνες που σκάλισες μέσα τους γίνονται νύχια που πέφτουν πια με ορμή και φόρα στην ψυχή για να τη γδάρουν.
    Τώρα η ευγενική φιγούρα σου θα τριγυρνά επίμονα στη μνήμη, θ’ απλώνει σκιές στις κινήσεις μας και θα ρίχνει αλάτι και ξίδι στις πληγές της θύμησης για το κενό που άφησες.
    Τώρα εσύ βαδίζεις πάνω στις ηλιαχτίδες προς το φως, αληθινά λεύτερος, πέρα από τους θρήνους μας, ο αξιοπρεπής και λεβέντης που πάντοτε ήσουν – και πορεύεσαι προς τη Μεγάλη Αλήθεια που πάντα αποζητούσες.
Ίσως οι κοινωνίες να χρεοκοπούν στ’ αλήθεια όσο δε βγάζουν τόσο ευαίσθητες ψυχές και όσο οι υπόλοιποι αρνούνται να φωτιστούν από το μεγαλείο τους.
Καλό δρόμο, καπετάν Ευαγόρα!

  • Τρίτη
    22 Μαΐου

    Βασιλίσκου, Παύλου μάρτ.